2019

Voor onze facebookpagina wilde ik graag een jaaroverzicht maken. Ik dacht van te voren, dat moet niet zo moeilijk zijn. Inspiratie genoeg! Dat bleek wel, want scrollend door mijn tijdlijn, blijk ik wel heel veel foto’s te plaatsen. En blijk ik dus ook heel veel te beleven in een jaar!
Voor ons gevoel was 2019 best een pittig jaar, met name de periode rondom onze vakantie, waarin er iets mis was met onze melk, heeft een flinke stempel gedrukt op hoe wij dit jaar beleefd hebben. Daarbij de onrust rondom het hele stikstofverhaal, maakt de indruk van 2019 niet persé positief. Juist daarom is het goed om zo’n jaaroverzicht te maken, want op de een of andere manier, is het veel gemakkelijker om de moeilijke dingen te onthouden dan de mooie momenten.En als ik dan zo door die tijdlijn scrol, dan hebben we weer heel mooie momenten gehad in dit jaar.

De eerste foto die ik in mijn jaaroverzicht deel, is die met mijn favoriete koe. Punky is mijn grote vriendin in de stal. Altijd in voor een knuffel, altijd zachtaardig en voor mij de liefste die er loopt op dit moment.
Februari bevat een foto van het slepen van de wei na de winter. Op de trekker onze oudste zoon, mooi om te zien dat hij en zijn broer in het afgelopen jaar steeds meer mee zijn gaan draaien op ons bedrijf. Ze hebben er lol in en zijn beter in het trekkerwerk dan ik ben. De grootste uitdaging is nu, wie doet wat wanneer, want ook manlief rijd graag op de trekker.
Maart stond in het teken van onze potlammetjes, het eerste jaar dat we er 4 hadden lopen. Het was beste een intensieve tijd, maar zo ontzettend leuk om te doen. Wat hebben we genoten van de gekke bokkesprongen en het geven van de flesjes aan dit kwartetje.

En dan april, de maand waarin onze koeien ieder jaar weer de wei in mogen. Heel de zomer genieten we van ons vee in de wei. De uitspraak van de rechter omtrent de PAS, lijkt daar even een bedreiging voor te zijn. Gelukkig is inmiddels duidelijk dat we geen vergunning aan hoeven vragen om onze koeien te weiden. Die duidelijkheid is er gelukkig al, want voor je het weet, dansen onze dames de wei weer in.
Mei stond bol van leuke dingen. Zo mocht ik melken bij de buurman en op de floating farm. Maar we mochten ook 3 internationale gasten ontvangen op ons bedrijf. De gedeeld passie voor ons vak, was de mooiste herkenning voor ons allemaal.
In juni was het goed oogsten voor ons, het gras werd gemaaid voor in de kuil, een mooi deel van de wintervoorraad was weer aangelegd. Ook was het weer zo goed, dat we al konden hooien. Een gezellig moment, dat ieder jaar met onze lieve vrijwilligers een klein feestje wordt.

Juli bracht nog meer warmte. Voor ons mensen al niet helemaal fijn meer, maar voor onze dieren heel zwaar. Zij kunnen niet onder de douche gaan staan of verkoeling zoeken aan het strand. Voor hen creëerden we een douche in de stal. Het beetje verkoeling dat het hen bood, werd zeer gewaardeerd.
In augustus gingen we met ons gezin een weekje op vakantie. Een week die ondanks dat we van huis waren, wel in het teken stond van thuis. De zorgen om de melk bereikten precies in die week een hoogtepunt. Het duurde ook na onze vakantie nog een poos voordat alles weer in orde was. Nu het december is, begint langzaamaan het geloof terug te komen dat het goed zal blijven gaan.
Na onze vakantie werd deze prachtige tweeling geboren. Wat is het fijn om te merken dat je ook in tijd van zorgen, nog enorm kunt genieten van een goede bevalling en gezonde kalfjes.
In september was daar weer de maisoogst. Een drukke, maar super mooie dag, de loonwerker en wijzelf zijn zo’n dag van vroeg tot laat aan het werk. Aan het einde van de dag kijk je dan terug en vooruit. Terug op hoe de dag gelopen is en vooruit naar de winter, waar je dit mooie product weer kunt voeren aan de meiden.

En toen werd het oktober, en wat voor maand werd dat. In twee weken tijd stond ik twee keer op het Malieveld, samen met onze collega’s om op te komen onze bedrijven. Met de eerste keer de mooie actie “doneer je trekkertje”. Wat is het gaaf om van dit soort positieve momenten onderdeel te kunnen en mogen zijn.
We willen als boeren graag helpen een probleem op te lossen, maar met de plannen van dit kabinet, zou er voor ons boeren geen toekomst meer zijn. We hopen dat 2020 duidelijkheid gaat scheppen, zodat we weten waar we aan toe zijn en waar we kunnen helpen, want de natuur is van ons allemaal.
Ook in november werden er meerdere acties gevoerd en durfde ik het voor het eerst aan om met de trekker bij de actie aanwezig te zijn. Trots ben ik er op dat het trekker rijden nu toch net iets makkelijker gaat als in het begin van dit jaar al moest ik daar wel even een rondje Rotterdam voor doen. 😉
December was best weer een pittige maand, een vervelend virus onder onze kalfjes zorgt er voor dat we drie meisjes niet in leven konden houden. De frustratie, onmacht en verdriet zijn dan groot. We hebben onze meiden niet om ze onder onze handen dood te zien gaan. Gelukkig lijken we dat virus nu onder controle te hebben.
Op het moment van schrijven staat er één koe die al een paar dagen over tijd loopt, benieuwd of het een oud of nieuwjaars kalfje zal gaan worden. We wachten het af, gelukkig zijn we vanavond thuis, want ook nu gaat de zorg voor onze meiden gewoon door.

Zo scrollend door een jaar, is er heel veel om dankbaar voor te zijn.
We nemen afscheid van 2019 en kijken vol verwachting uit naar 2020

Liefs Jacqueline

Eerste kerstdag

2019, was weer een heel fijne dag. De kerstdagen brengen we door met familie en vrienden. We mogen kerst vieren in een vrij land en op de manier die bij ons past. Dat alleen al is een groot goed.

Voor ons begint kerst net als alle dagen in de stal en juist dat maakt het bijzonder. Vanochtend bedacht ik me hoe het moet zijn geweest om nergens een plek te vinden om te slapen, dan in de stal. We kunnen het ons nu niet meer voorstellen, slapen in de stal. Laat staan daar je kind te krijgen. Toch was het toen wel het geval. De start van Kerst, die start was en is in de stal.

Na de verzorging van onze dames gaan we als gezin naar de kerk om daarna met familie te lunchen. Wat een rijkdom op en aan onze keukentafel. De keukentafel is bij ons het hart van ons huis. Alles wat je bedenken kunt vind plaats aan en om die tafel. Er wordt aan gelachen, er wordt aan gehuild en vooral wordt er van alles gedeeld. Kleine en grote belevenissen van kleine en grote mensen.  Voor ons allemaal geldt, wat er aan tafel besproken wordt, blijft onder ons. Na de lunch is het tijd om uit te buiken en even een uiltje te knappen, het is tenslotte kerst, dus tijd om te ontspannen. Daarna kregen de dames hun kerstmaal geserveerd, waarna het ook voor ons weer tijd werd om aan te schuiven.

Neerkijkend op onze keukentafel kan ik niets anders concluderen dan dat we enorm rijk zijn. Onze tafel was gedekt en stond vol met heerlijk eten. Lokale producten, gekregen lekkernijen en uiteraard ook boodschappen uit de supermarkt. Met ons gezin hebben we genoten van al dat lekkers. Aan tafel bedacht ik me wie er allemaal nodig waren geweest voor ons kerstdiner. Ik wil dat toch graag even met jullie delen, zo hoop ik dat ook u/ jij tijdens het eten eens denkt aan de persoon die met liefde zorgde voor de basis van jouw heerlijke maaltje.

Dus daar gaan we! Voor ons kerstdiner worden alle volgende collega’s enorm bedankt. De varkensboer, de kippenboer, de akkerbouwer, de tuinder en uiteraard niet te vergeten de melkveehouder. Bij het nalezen van dit blog bedenk ik me dat er nog zoveel meer mensen gewerkt hebben aan dit lekker maaltje, maar die mensen vallen dan wel weer in andere doelgroepen als de agrarische. Maar één wil ik er toch nog wel even benoemen en dat is de slager, want wow wat was die rollade fantastisch! Dankzij jullie hebben we kunnen genieten van alles wat er op onze tafel stond. Dus dank jullie wel!

Liefs Jacqueline