Achter glas

Achter glas
Liggen verborgen
Soms kleine
En heel grote zorgen

Achter glas
Gaat schuil
Wat niemand anders ziet

Achter glas
Droog je tranen
Van geluk en van verdriet

Achter glas
hou je verborgen
Zorgen van vandaag
En over morgen

Achter glas
Mis je het meest
Dat wat is geweest


Achter glas
Gloort ook de hoop
Op gezondheid
En goede afloop

Achter glas
Kleurt alles groen
En zegt de natuur
Ik ga het weer doen

Achter glas
Kijkt uit naar betere tijden
Die heel zeker komen gaan

Achter glas
T is maar net
Van welke kant
Je door het glas heen kijkt
Liefs Jacqueline
Boerin in Midden Delfland

Dankdag

Vandaag is het dankdag voor gewas en arbeid en of je nu wel of niet in God gelooft, ik denk dat het iets is waar iedereen bij stil moet staan op z’n tijd.
Waar ben je dankbaar voor, wat maakt dat jij denkt WOW dat is echt zo fijn, daar ben ik dankbaar voor!

We staan er zo weinig bij stil. Tenminste ik wel, als ik heel eerlijk ben. Zorgen van allerlei aard, hebben in mijn gedachten al snel de overhand.
Zorgen om onze kinderen, onze meiden in de stal, dagelijkse kleine zorgen, maar ook heel grote zorgen. Het vult mijn gedachten niet op de meest positieve manier, om zo maar te zeggen.

Tijd voor een dag als vandaag! Een dag om stil te staan bij alles wat we wel hebben. Een dag om je te realiseren, dat we rijk zijn! Wijzelf en onze kinderen zijn gezond, tuurlijk snotteren we eens en is de wc ook wel eens onze grootste vriend, maar door de band genomen zijn we gezond. Dankbaar zijn we daarvoor.


Dankbaar zijn we voor de prachtige plek waar we mogen wonen, die wij ons thuis mogen noemen. Vaak zeggen mensen het tegen ons, zo aan de rand van het Westland, zijn wij de eersten die in de weidsheid van de polder wonen.
Het afgelopen groeiseizoen verliep voor ons goed. We mochten gras en mais weer oogsten en kunnen zeggen dat we genoeg voorraad hebben voor de aankomende winter. De waardes van onze melk zijn nu alweer een maand helemaal stabiel. Nog iedere tank overheerst de dankbaarheid dat het weer goed is.



Het afgelopen jaar heeft ons veel nieuwe contacten gebracht. Via onze facebookpagina, via adopteer een koe en m’n blogs komen er steeds meer mensen op ons pad. Daar zitten pareltjes tussen kan ik u garanderen. Het zijn mensen die we nieuwe vrienden mogen noemen. Maar laat ik in mijn dankbaarheid dan ook de oude zeker niet vergeten. Om ons heen hebben we fantastisch lieve mensen staan. Mijn ouders, onze broers, zussen en aanhang, maar ook vrienden die door dik en dun, ieder op hun eigen manier voor ons klaar staan!
Ik kan niet anders zeggen, als ik ben vandaag een dankbaar mens en hoop dat gevoel vast te kunnen houden, door alle zorgen heen.

Liefs Jacqueline

(stik) Stof tot nadenken

Dit blog zit al weken in mijn figuurlijke pen, maar het lukt me steeds niet om er een goede vorm aan te geven. Bij deze mijn uiteindelijke poging om jullie een idee te geven, wat het stikstofverhaal met mij als boerin doet. In de afgelopen weken stond ik met veel van mijn collega’s op het Malieveld in Den Haag en riep de media beide keren dat de sfeer grimmig was en de boeren boos. Ik ervaarde dat beide keren anders, ik voelde saamhorigheid, verbondenheid en een enorme wil om op te komen voor onze bedrijven. Ons levenswerk, ons verleden en onze toekomst.
We stonden daar als complete sector. Varkens, kippen, koeienboer. Gangbaar, biologisch, dynamische boer. Onze bedrijven worden door de overheid weer aangewezen als schuldige voor een probleem dat niet alleen door ons wordt veroorzaakt. Als het al een probleem is?

Doet de achteruitgang van de natuur mij dan niets, vraag je je misschien af? Nu juist daarom dit blog. Ik wil graag mijn kijk op de natuur met jullie delen.
Natuur is er in mijn beleving in veel verschillende vormen en maten. Ik kan eindeloos genieten van het strand en de zee, maar wandel ook heel graag door het bos, zeker in de herfst vind ik het daar prachtig. Dan is er ook nog de Veluwe, in de maand augustus op haar mooist in mijn beleving, de heide in bloei paars tot aan de horizon. Fantastisch om daar af en toe te gaan wandelen.
De uitgestrektheid van de weilanden kan mij eindeloos bekoren. Als boerin is dat voor mij de ultieme vorm van natuur. Het weidse uitzicht, met onze koeien daarin getekend aan de horizon, is het allermooiste dat er is.
Naar mijn mening allemaal natuur!

Maar hoe zit dat nu eigenlijk in ons kikkerlandje? Als we heel ver terug in de tijd gaan, zien we dat Nederland onder water ligt. Wij als mensen legden dijken aan om het land in te polderen en het zo te kunnen gebruiken voor allerlei doeleinden. We bouwden huizen, verbouwden groente en fruit, legden natuur aan, ja je leest het goed we leggen natuur aan!
En daar ligt voor mij dan ook gelijk het grootste issue. Natuur in Nederland is niet echt! Natuur in Nederland is gemaakt door mensen en dat is zo hier en daar prima gelukt. We hebben tenslotte prachtige plekken waar we eindeloos kunnen wandelen, fotograferen, recreëren, varen en noem het maar op.

Maar natuur is ook iets dat door de eeuwen heen steeds weer veranderd. En die verandering die zien we mede door alle metingen en observaties steeds meer en meer gebeuren. Er komt meer groen, is het verwijt, op de zandgronden. Tenminste dat is wat ik er uit begrijp. Maar wat is er dan mis met meer groen? Waarom accepteren we als mensen niet dat natuur veranderd? We hadden ooit een steentijd en een ijstijd. Misschien is het dan nu wel eens tijd voor een groene tijd?
Allemaal dingen die door mijn hoofd spoken en me bezig houden. Ik heb op al die vragen en gedachtekronkels geen kant en klaar antwoord.
Ik probeer het voor mezelf duidelijk te krijgen wat dat teveel aan stikstof nu voor probleem oplevert, maar ik kan het niet vinden. Ik heb in ieder geval nog geen duidelijk verhaal kunnen vinden, dat niet gekleurd wordt door meningen, aannames en bevindingen. Wat ik wel begrijp is dat stikstof voor ons als mensen geen kwaad kan. We stoten het zelf tenslotte ook uit. Althans ik wel, het lucht namelijk enorm op om af en toe even een flinke scheet te laten, toch?

Kortom het is en blijft een lastig probleem, of toch niet? Want zouden ze in China, Rusland, Afrika en ga zo maar door, zich een seconde druk maken om de stikstof uitstoot in hun land? Of zouden mensen in Afrika zich veel meer zorgen maken om het eten dat zij niet hebben. Het blijft me verbazen dat we in Nederland ons enorm druk kunnen maken over issues die er in mijn beleving niet toe doen. We wonen in een land waar het ons aan niets ontbreekt. We hebben hier werkelijk alles wat ons hartje begeerd. Misschien kunnen we de stikstof exporteren naar Afrika, dan gaat er daar meer groen groeien en zijn ook die mensen voorzien van één van de eerste levensbehoefte, eten.
Ik begrijp dat niet iedereen die mijn blog leest het met me eens zal zijn en dat hoeft ook niet. Ik schrijf mijn blogs vooral om jullie een kijkje in ons bestaan te geven. Een kijkje in de boerenkeuken, waar wij ons uiterste best doen om een prachtig mooi glas melk voor u te produceren. Een glas melk waarvan wij kunnen en durven zeggen, het is met liefde voor u gemaakt. En ja dat gaat momenteel gepaard met (stik)stof tot nadenken 😉

Liefs Jacqueline

#trotsopdeboer

Dat is de hashtag die in het leven is geroepen om aan te geven dat je trots bent op de Nederlandse boeren. Nou dat hebben we vorige week wel gezien. Wat was het waanzinnig om te zien hoe de Nederlanders nog steeds massaal achter hun boeren staan. Kilometers file werden door de meeste mensen zonder mopperen doorstaan. ‘Onze’ actie werd massaal gedeeld en ondersteunt. Ik kan niet anders zeggen als dank jullie wel daarvoor. Het was waanzinnig om de eenheid te voelen die deze actie teweeg bracht.

In Den Haag aangekomen, viel ons vooral de grote hoeveelheid ME en politie op. Ze waren daar denk toch een beetje bang voor al die boze boeren. Op het malieveld aangekomen, overheerste vooral het gevoel van saamhorigheid. Met elkaar stonden we daar, de biologische, de gangbare, de kringloop, de biodynamische boer. De kippen, varkens, vlees en melkboer, maar ook de landbouwers, nertsenfokkers en vissers waren vertegenwoordigt. Elk met hun eigen verhaal, maar allemaal met dezelfde boodschap. Voor mij was het vooral ook een weerzien van bekenden, uit de buurt, maar ook van verder weg. Ik was dit jaar ook bij de actie #doesnormaal, deze was georganiseerd nav de bezetting van de stal in Boxtel. Het is super om te zien en voelen dat alle boeren uit heel Nederland deze actie dragen.

Nu zijn we inmiddels een week verder. De mooi beloftes van de sprekende politici zijn al lang weer van tafel gevlogen. Zo ook onze hoop op beterschap vanuit de politiek. Afgelopen vrijdag werd bekend gemaakt dat de adviezen vanuit het rapport Remkes, opgevolgd zullen worden door het kabinet. Welke gevolgen dat precies gaat hebben is nog niet helemaal helder voor ons als boeren. Er is sprake van warme sanering van bedrijven die zich rondom Natura 2000 gebieden bevinden. Dat betekent dat alleen boeren die willen stoppen, daarbij geholpen gaan worden.
Vervolgens lees ik in de media dat Dhr de Groot ‘verplichte sanering’ niet uitsluit. Tja dat maakt dan weer dat ik als boerin, geen idee meer heb wat ik geloven moet. Dat lijkt het algemene beleid van ons kabinet, verwarring en onrust teweeg brengen. En dat lukt alweer uitermate goed. Ik schrijf alweer omdat ook de aanloop naar de fosfaatrechten onrustig en verwarrend was. Ik durf te zeggen dat dat bij sommige boeren nog steeds zo is. Er lopen nog steeds rechtszaken van boeren die geen duidelijkheid hebben op dat gebied.

Dat media een grote invloed heeft op mensen, ben ik allang van overtuigd. Zo zag ik gisteren een filmpje van POWNed waar zij op bezoek gingen bij de klimaatstakers in Amsterdam.
<a href="http://<iframe src="https://www.facebook.com/plugins/video.php?href=https%3A%2F%2Fwww.facebook.com%2FOmroepPowNed%2Fvideos%2F2590677180993444%2F&show_text=0&width=560&quot; width="560" height="315" style="border:none;overflow:hidden" scrolling="no" frameborder="0" allowTransparency="true" allowFullScreen="true">http://<iframe src=”https://www.facebook.com/plugins/video.php?href=https%3A%2F%2Fwww.facebook.com%2FOmroepPowNed%2Fvideos%2F2590677180993444%2F&show_text=0&width=560&#8243; width=”560″ height=”315″ style=”border:none;overflow:hidden” scrolling=”no” frameborder=”0″ allowTransparency=”true” allowFullScreen=”true”></iframe>
Enerzijds moest ik enorm lachen om alle mensen die werden geïnterviewd, want wat is nu helemaal het verschil tussen CO2 en koolstofdioxide? Tja ik wist het antwoord wel, maar de mensen die gisteren in Amsterdam geïnterviewd werden, hebben duidelijk nog een lesje biologie nodig.

Tot zover het leuke er aan, want als ik serieus ga kijken naar het filmpje, dan is het toch in en in triest dat dit soort mensen denken de wereld te gaan verbeteren. Het is toch van de zotte dat je staat te verkondigen dat CO2 een probleem is terwijl je niet eens weet dat een boom het omzet naar de voor ons zo nodig O2? Je bent in mijn beleving alleen maar een grote meeloper als je niet kunt vertellen waar je voor staat!
Vorige week dinsdag kreeg ik van de WOS het verzoek of ik even wilde vertellen waarom ik naar Den Haag toeging. Mijn eerste reactie was, nee hoor, doodeng zo voor de camera! Maar als snel bedacht ik me, dat ik ons verhaal zo wel heel mooi kan delen. Want wat is mijn protest waard, als ik het niet kan onderbouwen?
Dus vol goede moed werd er een filmpje opgenomen en al vind ik het vreselijk om mezelf terug te zien op tv, toch ben ik trots op mezelf, dat ik wel weet waar ik voor sta en dat nog uit kan leggen ook. Op de radio de volgende dag, was voor mij veel meer ontspannen, want een praatje houden, dat kan ik met iedereen!


Liefs Jacqueline

Code oranje

We hadden er weer eens één. ‘T was alweer een poosje geleden dat het KNMI een code aan de weersverwachting plakte. Dit keer voor onze provincie code oranje. Enerzijds denk ik dan, ’t zal zo’n vaart wel niet lopen, maar anderzijds maakt het me ook onrustig, want wat nou als ze gelijk hebben?

Buienradar werd gisteren meerdere malen gecontroleerd, alle apps werden gecheckt en gecheckt en gecheckt. Iedereen was het er over eens. We moesten ons voorbereiden op zwaar weer. Veel regen, hagel, windstoten en onweer.

Kom maar op met die regen dachten wij, want het is droog op het land. Ons gras en de maïs kunnen een flinke plensbui prima hebben. De hagel die voorspeld was mag onze deur dan wel voorbij.

Ook in de boerinnengroep op Facebook werd er door heel veel collega’s uitgekeken naar regen. Maar ook niet door iedereen, want er waren er ook die het gras nog binnen moesten halen. Veel verschillende belangen lopen dan door elkaar.

De voorspelling gaf code oranje vanaf 18 uur, toen keken we nog tegen een strak blauwe hemel aan. Rond 20 uur werd het dan toch wat donkerder buiten, zou het dan toch? Buienradar gaf ons inmiddels niet veel hoop op regen meer.

Vol verwachting bleef de blik toch op buiten gericht. Rond 20.30 de eerste flitsen in de verte en om 21 uur dan toch de felbegeerde regen. Helaas niet de hoeveelheid die we hadden gehoopt, maar wie ’t kleine niet eert, is ’t grote niet weert. Blij met de 5mm die we kregen.

Vanochtend bleek dat het weer zich heel verschillend had gedragen door het land heen. Sommige boerinnen hadden geen druppel water, anderen hadden wel 40 mm in de regenmeter. Waaide het hier maar een beetje, op andere plaatsen vlogen de pannen in ’t rond. Het is en blijft natuur en hoe graag we als mensen alles willen regelen, ik ben nog steeds blij dat dat niet kan. 😉

Liefs Jacqueline

De administratie

Eén van mijn taken hier op de boerderij is het doen van onze administratie. Ik betaal de facturen, sorteer ze op basis van het bankafschrift en vervolgens boek ik ze in. Het streven is dat iedere maand te doen.

Je leest het al, het is een streven, want de uitvoering daarvan komt meer in de buurt van één keer per twee of heel soms zelfs drie maanden.

Een kleine impressie van hoe dat in mijn hoofd gaat. ‘Ik moet nodig de boekhouding doen’, ja maar….  En dan volgen er allemaal veel leukere dingen als de administratie. Dat gebeurt zo’n 3 tot wel 10 keer in m’n hoofd. Tot ik mezelf dan een figuurlijke schop onder m’n kont geef en er echt voor ga zitten.

Gisteren bereikte ik dat punt weer eens. Dus afschrift afgedrukt, rekeningen uit de postvakken gepakt en naar de keukentafel verhuisd. M’n postvakken zit logica in, al zeg ik het zelf. Één voor de onbetaalde facturen, één voor de betaalde, één voor de automatische incasso’s en de laatste voor de verstuurde facturen. Tot zover gaat het prima, mits alles goed is weggelegd, maar goed kleinigheidje hou je.

Vol goede moed ga ik aan de slag. Bladzijde 1 van m’n afschrift loop ik direct tegen een missende factuur aan, naar de computer, factuur zoeken, in m’n inbox niet te vinden, in m’n prullenbak ook al niet. Terug naar de keukentafel. O, het blijkt een credit, oké heb hier twee creditfacturen, maar beide met een ander bedrag. Betreffend bedrijf gebeld. Hebben ze een openstaande factuur van de creditfacturen afgetrokken. Oké opgelost en weer door! Het bonnetje van de benzine? Niet in’t postvak, dus even zoeken in, je raad het al, de auto. Check!

Na nog een aantal loopjes naar m’n mailbox, is de papieren versie dan toch klaar. En kan ik beginnen met het inboeken. Gelukkig doe ik dat al een poos zelf en ‘weet’ het programma ongeveer wat op welke code geboekt moet worden. Hier was ik dus met een uurtje mee klaar.

Zo dat kan voorlopig weer van m’n lijstje af. O wacht, mei is ook al bijna weer voorbij. 🙄

Liefs Jacqueline

#doesnormaal

One has a moral responsibility to #doesnormaalMet die tekst op ons t- shirt stonden we met zo’n 250 boeren en ruim 100 trekkers vandaag in Scheerwolde. Na de bezetting van de stal in Boxtel, was er onder ‘ons’ heel veel boosheid, ongeloof en verontwaardiging. We wilden als boeren een tegengeluid laten horen. Op een manier die niemand schaad, maar wel een mooi beeld geeft van ‘onze’ saamhorigheid.We willen op deze manier laten zien dat er voor ons een grens overschreden is. Iedere boer en boerin die ik vandaag sprak gaf aan “Iedereen is welkom om in onze stal te komen kijken, maar niet op die manier! ” Niet alleen bij onze beroepsgroep wordt de grens overschreden. Ook in het dagelijks leven worden mensen bedreigd en voor rotte vis uitgemaakt. En dan heb ik het niet over een ruzie of iets dergelijks, maar ik heb het over onze hulpverleners. Die regelmatig in de weg gezeten of belaagd worden als zij hun werk uitvoeren. Over leraren, die van alles naar ’t hoofd geslingerd krijgen, omdat kindlief niet de verwachte resultaten haalt. Over de caissière, die op haar vriendelijke ‘ goedemorgen’ niet eens meer antwoord krijgt. Zo kan ik nog wel een poos doorgaan, maar ik denk dat u prima begrijpt wat ik bedoel. Onze maatschappij verandert, het respect voor elkaar en elkaars mening lijkt er steeds minder toe te doen. En als we dan verschillen van mening, moeten die verschillen soms letterlijk iemand door de strot worden geduwd. Vandaag hebben we als boeren laten zien dat wij er zijn voor elkaar. We willen laten zien dat we open staan voor iedereen die met ons wil praten. Gewoon, normaal

#doesnormaal

Liefs Jacqueline

Zomertijd

Aankomend weekend gaat de klok weer om naar de zomertijd. In het voorjaar baal ik daar altijd een beetje van, een uur minder slapen vind ik zeg maar niet zo grappig, maar dat niet alleen, ik moet bij iedere keer dat de klok om gaat weer wennen aan de nieuwe tijd. Heb te vroeg trek in m’n eten, ben nog niet toe aan m’n bed etc. In maar liefst 77 landen word er gewerkt met zomer- en wintertijd. 

Afgelopen week is er in het Europees parlement afgesproken dat het verzetten van de klok vanaf 2021 niet meer gedaan zal worden. Ik vroeg me af wanneer mensen begonnen zijn met het verzetten van de tijd en waarom.

Een rondje internet leerde mij dat de zomertijd in 1916 werd ingesteld, om tussen de oorlogen in niet gebruikt te worden. Tijdens WOII moest Nederland de Duitse tijd aanhouden, deze werd in 1946  weer afgeschaft. Maar dat zijn de mensen dat in 1977 schijnbaar weer vergeten en word de zomertijd wederom ingevoerd. Door in de zomer langer gebruik te maken van het licht,  zou er energie bespaard worden.  

Nu is Europees besloten dat het wisselen van de tijd vanaf 2021 niet meer zal gebeuren. Het ligt bij de Europese lidstaten om zelf te beslissen welke tijd de voorkeur heeft. En dan komt uiteraard de discussie welke tijd? 

Weer wendde ik mij tot het internet voor meer informatie. Daar blijkt dat de wintertijd onze originele tijd is. Ook ben ik lang niet de enige die ‘last’ heeft van het verschil in tijd en ik maar denken dat ik het mij inbeeld. Als we zouden kiezen voor de zomertijd betekend dat, dat het in de winter pas rond 9.45 ’s ochtends licht word. Ik  kan en wil me niet eens voorstellen hoe dat moet voelen. Ook schijnt de wintertijd beter bij onze biologische klok te passen, omdat dat ritme beter aansluit bij het op en ondergaan van de zon. Hoe leuk het woord zomertijd dus ook klinkt, ik hoop dat te zijner tijd men zal kiezen voor de wintertijd. 

 

 

 

Liefs Jacqueline

Opgroeien op de boerderij

Vaak zeggen mensen tegen mij, wat moet het fantastisch zijn om op de boerderij op te groeien. Altijd naar buiten kunnen en alle ruimte om te spelen en ontdekken. Ik zeg dan vaak, alles heeft voor en nadelen. Ik zet ze even op een rij, dan snap je beter wat ik bedoel

We hebben 4 kinderen, die zijn verdeeld in 2 teams. Team beeldbuis en team schooier. Voor beide teams gelden andere wensen op woon en speelgebied. Voor het gemak noemen we team beeldbuis team 1. Dit team geeft niet veel om buiten spelen, want zeg nou zelf er is hier buiten geen klap te doen. Die trampoline in de tuin ben je na een kwartier zat en verder is er echt geen klap te doen. Echt niet volgens team 1 dus. Wat zij graag willen is sociaal contact als je naar buiten gaat. Gewoon even aanbellen bij de buren om te vragen of er iemand zin heeft om te spelen, want sociaal is team 1 absoluut. Maar ja het dichtstbijzijnde sociaal contact is zeker 10 minuten fietsen en dat doe je niet meer even na het eten. Zo loopt team 1 ook nog aan tegen restricties van ouders in dorp, want kindlief mag zo ver niet fietsen, of moet persé door ouderlief weer opgehaald worden, terwijl die juist die dag aan het werk is,wat de speelafspraken soms knap ingewikkeld maakt. Gelukkig worden ze groter en gaat dit zich steeds meer zelf reguleren.

Dan team 2, zij zijn degene die ’s ochtends vroeg al om het huis scharrelen. Met of zonder trekker uren buiten kunnen spelen. Alles naspelen wat er op de boerderij gebeurd. En als dat even wat minder is, gewoon hun eigen verhaal spelen, of uitwijken naar de eerder genoemde trampoline. Dit team knutselt met takken, oud hout en alles wat er voor handen is. Dit soms tot ongenoegen van manlief, die moet nogal eens op zoek naar z’n gereedschap. Team 2 treft op de een of andere manier ook de vriendjes die graag schooieren.

Je kunt je voorstellen dat team 1 het minder leuk vind om op de boerderij te wonen als team 2. Daar komt ook nog bij dat pa en ma het altijd druk hebben als het mooi weer is. Iets waar ik mezelf nogal eens schuldig over voel. Ligt ‘heel’ Nederland op ’t strand, zijn wij vaak druk met gras. Zoals je kunt lezen is het dus niet alleen maar rozengeur en maneschijn om op de boerderij op te groeien. Al zijn ze allemaal wel erg blij met hun eigen ruime slaapkamer. 😉

Liefs Jacqueline

Verkleedpartijtje?

Bijna iedere dag verkleed ik mezelf wel een keer en is het niet één keer dan wel twee of meer keer. Van ‘gewone’ kleding naar werkkleding en weer terug. Ik vind het belangrijk dat vreemden niet aan mij kunnen zien of laat staan ruiken, dat ik boerin ben.

Ik vind het gewoonweg niet nodig. Hoe trots ik ook ben om boerin te zijn, ik wil er niet zo uitzien. Vervolgens vraag ik me dan af, hoe ziet een boerin er dan uit?

Als ik boerin intik op Google, komen er afbeeldingen tevoorschijn van de meest populaire boerinnen. Bekend geworden door bijvoorbeeld het programma boer zoekt vrouw. Gewone leuke vrouwen, die, net als ik, zich gewoon kleden als iedere vrouw. En toch heerst ook bij mij het beeld van een wat mollige vrouw in jurk met schort ervoor. Gek hè? Waar is die stereotypering ontstaan?

Dat verkleden gaat ook nog wel eens mis. Dan sta ik bijvoorbeeld net als vandaag op het punt om m’n boodschappen te gaan doen, lukt het de kinderen niet met de lammetjes de fles geven. Dus hup op m’n pumps en in m’n goeie goed nog even het hok in. Met als gevolg een broek met melk, dus weer naar binnen om een schone aan te trekken.

Of ik ben lekker in de stal bezig en is het ineens tijd om de kinderen uit school te halen, sta ik toch in m’n werkgoed op ’t plein. En als je nu denkt dat leer je toch een keer, nou niet dus.

Gelukkig moet ik zelf de was doen, dus neem ik het alleen mezelf maar kwalijk. 🤣

Liefs Jacqueline