Week zonder vlees?

Het is de nationale week zonder vlees, maar dat zullen jullie vast wel gehoord of gelezen hebben, want in alle media was er vandaag aandacht voor. Op Facebook en op de radio las en hoorde ik er over. Tijd om ook de website een bezoekje te brengen, uit nieuwsgierigheid naar de beweegredenen om geen vlees te eten.

De éérste reden die op de website wordt genoemd, is het besparen van water. Door een week geen vlees te eten bespaar je 130 liter water. Goede reden denk je dan, ware het niet dat er in die berekening geen rekening wordt gehouden met het vervangende eten. Die 130 liter is dus beduidend minder, want ook voor productie van vegetarische producten is water nodig. Verder bespaar je 76 kilometer auto rijden. Ik zeg ga lekker bij huis werken, rijd die auto een heel stuk minder. Maar daar gaat het niet om het gaat om het vervoeren van voer voor onze dieren, maar ik hier geldt in mijn beleving dat ook ons voedsel vervoerd moet worden. En als laatste bespaar je 770 gram vlees, maar dat lijkt me het hele idee van een week zonder vlees, toch?

 

Hier in huis zeker geen week zonder vlees. Wij zijn echte omnivoren en dol op een stukje vlees bij het avondeten, of een plakje worst op de boterham. We zijn deze week dan ook goed gestart. Vandaag hadden we biefstuk met gebakken aardappels, sla en verse appelmoes. Een maaltje waar we allemaal ons vingers bij aflikken.

Wat ik lastig vind aan dit soort acties, is dat anderen ons iets proberen op te leggen. Het maakt mij niet uit of je vlees eet of juist niet, maar laat ieder vooral z’n eigen keuze maken. Welke keuze je ook maakt, eet smakelijk!

Liefs Jacqueline

De lammetjesmoeder

Al jaren wil ik heel graag wat potlammetjes. Potlammetjes zijn lammeren die verstoten worden door hun moeder en dus grootgebracht moeten worden met de fles. Ze worden ook wel leplam of paplam genoemd. Nu hebben we zelf geen schapen, dus ook geen lammetjes. Ik had hier en daar een hengeltje uitgegooid, dat ik het wel erg leuk zou vinden om wat lammetjes te verzorgen.

Eén van m’n hengeltjes had ik in de vijver van de Westlandse Schaapskudde gegooid. En daar had ik beet, gisteren heb ik met onze jongste de eerste twee lammetjes opgehaald! De grootste is een lam van een drieling, zijn moeder vond 2 kinderen wel genoeg, dus liet hem niet drinken. De kleinste is waarschijnlijk prematuur geboren en daardoor direct verstoten. Beide knullen mochten dus met ons mee naar huis.

En dan begint het echt. Allereerst bleek het hok dat we voor hen bedacht hadden te veel ruimte tussen de spijlen van het hek te hebben, dus de jongens liepen er tussendoor, dat werd opgelost met wat balen stro en houten platen. In onze stal is het kouder als in de kas waar hun kudde nu staat voor het lammerseizoen. Met name het kleintje bibberde al snel van de kou. Dus een warmtelamp opgezocht en opgehangen. Maar ja hoe veilig is dat? Krijgt tie geen kortsluiting, vliegt er niets door in de fik? Manlief wist me te overtuigen dat dat niet het geval is

Dan de melk van ’t spul. Hoeveel poeder in hoeveel milliliter water? Hoe vaak per dag? Om de hoeveel uur? De herder had ons al wat tips en een fles meegegeven, en met wat aanvullingen op internet gevonden, was na ons avondeten het kleine grut aan de beurt. Wat is het schattig om die staartjes te zien schudden als ze de fles krijgen.😍

Na de laatste fles gisterenavond was ik vast besloten om niet m’n bed uit te gaan voor een nachtvoeding. Ze kunnen tenslotte prima een paar uurtjes zonder mij. Dus hup naar bed, waar zich dit scenario afspeelde.1 uur, nee ze hoeven nog geen fles! 2.20, nee nog steeds geen fles. M’n wekker staat dus ik kan rustig slapen. 2.40 o, nog niet zo lang geslapen, nee ze hoeven nog geen fles, maar wat nou als er toch 1 weet te ontsnappen? 3.30 neeeeee ze hoeven echt nog geen fles, maar als ik ze nu een fles geef, kunnen de kinderen voor school ook een flesje geven, dat vinden ze vast erg leuk. En kan ik misschien eindelijk rustig slapen! 3.40 in de stal, de lammetjes een fles geven, 3.50 terug in bed en heerlijk geslapen tot de wekker ging om 6.30.

Kortom ’t is weer net of we een baby in huis hebben 😂

Liefs Jacqueline

Boerin in de grote stad

Vorige week bracht ik een bezoek aan Den Haag. Ik was daar met m’n schoonzus om een musical te gaan kijken. Ik ben op zich niet wereld vreemd, dacht ik zo,  maar als ik dan zo naar de stad reis denk ik wel, wat ben ik toch een dorps ding. Allereerst al de park en ride. Had daar wel van gehoord, maar nooit gebruik van gemaakt. Nu dus wel, erg handig, je parkeert de auto aan de buitenrand van de stad en reist verder met de tram.

Dat was direct de volgende uitdaging, want hoe werkt die platte grond? Gelukkig is m’n schoonzus wereldwijzer dan ik ben en kwamen we keurig op tijd aan.

Reizen met de tram doe ik niet zo heel vaak, gelukkig had ik begeleiding bij me 😂

Genietend van het mooie weer eerst een stukje gewandeld langs de Hofvijver en het torentje van de minister president. Het verschil in architectuur viel me hier op. Zo tegen de prachtige lucht afgetekend, zijn de verschillen tussen oud en nieuw letterlijk en figuurlijk groot. Al wandelend vroegen we ons af of we hier zouden willen wonen. Nou het antwoord was kort, nee dus. Ik vind de stad vooral prachtig vanwege zijn diversiteit. Diversiteit in gebouwen en diversiteit in mensen. Ik hou van mensen en van het kijken naar mensen, sorry ik geef het eerlijk toe. Ik vind dat echt zo leuk!

Ik dwaal af. Samen zijn we naar de musical Celia geweest. Leuke musical met humor en een stuk geschiedenis van de salsa. Ook hier weer genoeg mooie mensen om van te genieten. Na wat gegeten en gedronken te hebben zat ons tripje er weer op.

Liefs Jacqueline

M’n schotse Hooglander live ontmoet

In onze regio hebben de kinderen deze week vakantie. Stonden we vorig jaar met ze op de ijsbaan, ging ik deze week met ze wandelen op de Veluwezoom. Korte broeken, eten en drinken in de tas, t-shirts en jassen aan vetrokken we op tijd richting de Veluwe. Anderhalf uur later stapten we daar de VVV binnen. Een aardige man raadde ons de wandelroute Carolinahoeve aan. Deze was 12 km en goed te doen voor de kinderen aldus de aardige man.

Vol goede moed gingen we op pad. Eerst zijn we naar de Posbank gelopen. Omhoog, omlaag, weer omhoog en weer omlaag. Gewend aan ons vlakke Zuid Holland voelde we die heuveltjes als snel in kuiten en bovenbenen. Op de Posbank even uitgekeken naar Duitsland, voor de kinderen een bijzonder idee, dat je naar een land kunt kijken dat zo ver weg is voor ons gevoel.

Het mooie van wandelen met kinderen vind ik hun fascinatie voor de natuur, zij zien altijd nog meer dan ik zelf zie. Met name de kleine diertjes worden door hun eerder gespot. Zo zagen we torren, vlinders en spinnen, hoorden we veel verschillende vogels waaronder de buizerd.

Onze weg ging verder over de Koningslaan, ondanks dat het winter is, was het daar nu al prachtig. We kijken er naar uit om in de zomer nog eens terug te gaan.

Na die mooie, lange, heuvelachtige, boomrijke laan, kwamen we bij een open vlakte. Daar liepen, waar ik heel hard op hoopte, wilde Schotse Hooglanders. Wat zijn ze mooi om te zien in het echt. Al zijn ze wel veel kleiner dan ik dacht. Uiteraard ruim de tijd genomen om deze kanjers te fotograferen. Geniet je mee? 😉

Liefs Jacqueline

Tocht en inseminatie

Zoals ik beloofde in  m’n eerste blog, nu wat meer over de cyclus van onze koeien. Een koe heeft een cyclus van 21 dagen. Net als bij mensen kan dat een dagje meer of minder zijn. Als een koe tochtig is, betekend dat dat zij vruchtbaar is. Een tocht duurt ongeveer 48 uur.

Een koe laat haar tocht op verschillende manieren zien. Ze ruikt bij andere koeien onder de staart, is erg attent naar de boer en boerin. Het meest duidelijke tochtsignaal is het bespringen van andere koeien. Blijft een koe stil staan onder een springende koe, dan is zij degene die tochtig is op dat moment.
Na het zien van deze staande tocht word een koe ongeveer 12 uur later geïnsemineerd. De inseminaties op ons bedrijf doe ik zelf, ik heb daar zo’n 5 jaar geleden een cursus voor gevolgd. En doe het sinds die tijd met veel plezier.

Insemineren is echt mijn taak, het uitzoeken van de geschikte partner voor onze dames doe ik samen met mijn boer. Welke kenmerken willen we graag terug zien in het kalf en waar liggen verbeterpunten.

Deze foto is gemaakt tijdens onze vakantie in Canada, ook daar mocht ik een aantal koeien insemineren

Bijvoorbeeld, een koe heeft veel tijd nodig om gemolken te worden, wij noemen dat een taaie koe. De spenen zijn zo stug dat het lang duurt voordat alle melk uit het uier is gemolken. Dit is iets wat we liever niet hebben. We zoeken dus voor zo’n koe een stier uit die makkelijk melkbare kalveren geeft. Zo hopen we er voor te zorgen dat het kalf als zij opgegroeid is tot koe haar melk wel makkelijk laat melken. Je hoopt op het gemiddelde van de koe en de stier.

Ik probeer een koe te insemineren op het beste moment van haar tocht, want dan is de kans van slagen het grootst, maar ja dat dat niet altijd lukt zullen jullie wel begrijpen. Daarna begint het grote wachten. Word de koe na 3 weken weer tochtig, dan is de inseminatie niet geslaagd. Word ze niet tochtig, dan kan de veearts haar scannen. 30 Dagen na de inseminatie kan de veearts al zien of de koe drachtig is. Dit doet zij met een echo, wij noemen dat scannen.

Na 7,5 maand dracht gaat de koe met zwangerschapsverlof, daarover een volgende keer meer.

liefs Jacqueline

In geuren en kleuren

Ken je hem? De geur van ’t voorjaar, die ochtend ergens na de winter, zo rond half/ eind februari. Dat je naar buiten stapt en denkt, ik ruik het voorjaar! Ik had hem afgelopen week voor het eerst. Ik hou van die geur💞 de belofte van het aankomende groeiseizoen. Het voorjaar brengt zoveel mooie momenten, dat dit blog veel foto’s bevat. Ik kan namelijk niet kiezen welke ik met jullie wil delen

De eerste keer de was weer buiten aan de lijn

De eerste was die weer buiten aan de lijn kan, de geur die dat meebrengt vind ik fantastisch. Helaas is het nog zo vroeg dat het niet alle dagen kan en als het kan, droogt er maar net 1 was, maar toch…. voorjaar!

  • mest uitrijden
  • ook wel sleepslangen genoemd

De ultieme geur van het voorjaar voor iedere boer, denk ik, is toch wel de geur van verse mest op het land. Vanaf 16 februari mogen we mest uitrijden op ons land. De koeien eten gras, maken daar melk van en poepen de restanten weer uit. Dat wordt dan teruggebracht op het land om het gras van voedingsstoffen te voorzien waardoor het weer kan gaan groeien. Dat is toch mooi, die kringloop! Ik kwam gisteren thuis uit mijn werk. Stapte uit de auto en rook …. voorjaar!

En dan de natuur. Alles ontwaakt weer. ’s Ochtends vroeg hoor je de vogeltjes weer vol enthousiasme aan de dag beginnen. Hun gekwetter, maakt dat ik zin krijg in de dag die komt. https://www.facebook.com/melkveehouderijHPvanStaalduinen/posts/1025807244280734. Als je de link aanklikt, kun je horen waar ik van genieten mag. De kleuren van de opkomende zon, zijn eigenlijk niet op foto te vangen. In het echt nog vele malen mooier. Kleuren en geluiden die bekend zijn, maar toch weer nieuw aanvoelen, want het is….. voorjaar!

En dan kom je tijdens het fotograferen van de sneeuwklokjes ook nog deze hommel tegen. Helemaal stil zat hij op de klok. Zou die heel vroeg zijn, of is hij uit de kassen in de buurt gekomen? Hoe dan ook, hij gaf mij weer een paar mooie plaatjes en nog meer het gevoel van ….. je raad het al VOORJAAR! 

Liefs Jacqueline

Bedrijfsbezoek

Gisteren hadden we bedrijfsbezoek. 1 Keer in de zeven weken komt onze veearts langs. Ze komt dan op een routinebezoek. We kijken met elkaar naar onze meiden en beoordelen hun algemene gezondheid. Is de mest goed, hoe is de conditie van de dames, lopen ze goed en zien ze er goed uit?

Ieder bedrijfsbezoek hebben we een aantal vaste punten die we langs gaan. De koeien die in de voorliggende weken hebben gekalfd worden gecontroleerd. De veearts voelt of de baarmoeder goed terug gekrompen is en er geen vocht of bloed meer in zit. Als ze ergens aan twijfelt controleert ze de baarmoeder nog extra met de echo. Gisteren hadden we 6 koeien die voor deze controle in aanmerking kwamen. Gelukkig was alles goed bij deze meiden.

Dan controleren we de geïnsemineerde koeien op dracht. Dat is voor mij het leukste deel van de middag. Kijken wie er drachtig zijn geworden van mijn inseminaties is en blijft super gaaf. Dit keer lieten we 18 koeien controleren, 15 dames zijn in blijde verwachting! Een super mooi resultaat, waar we erg blij mee zijn. De zwangerschapscontrole word gedaan door middel van een echo. Zo kunnen we gelijk zien of de vrucht goed ontwikkeld is en of de termijn die wij aan houden ook de juiste is. Als ik geluk heb ligt het kalfje goed en kan de veearts zelfs het geslacht van het kalfje al zien. Eerlijk gezegd vraag ik er zelden naar, ik vind het te leuk om vol verwachting de bevalling van een koe in te gaan. Ook bij onze kinderen heb ik niet geweten wat het geslacht was, ik laat me graag verrassen.

De koe van onze tweede zoon werd gisteren ook gescand en ook zij is drachtig, dus ook hij is blij. Een dracht betekend tenslotte dat ze zeker nog een jaar in onze stal rond zal lopen. En dat is toch wel erg leuk als het om je vriendinnetje gaat. Daarbij is ook onze mooi rode Pippi drachtig, zij verwacht haar eerste kalfje in september, daar kijk ik uiteraard nu al enorm naar uit.

Als laatste onderdeel van het bezoek worden de kalfjes onthoornd, daar vertel ik een andere keer meer over. Daarna is het tijd voor een kopje thee en lopen we de laatste uitslagen van melk en eventuele onderzoeken door. Al met al was gisteren een mooie dag.

liefs Jacqueline

Wie is de mol

“Tijd is om, gooi maar neer!” Dat zijn voor mij de woorden die deze aflevering van de mol nog het meest kenmerken. Nee geen zorgen ik ga hem niet voor je uitpluizen, mijn mollen zijn al lang naar huis. En alle hints die anderen zien, ik zie ze niet!

Ik vond het bijzonder om te zien dat men zo hard moest werken om de bananen te verplaatsen, om vervolgens aan het eind te roepen ‘ de tijd is om, gooi maar neer’. Waar is het respect voor het product dat je in je handen hebt? Een product waar al tijd en energie in zit, van mensen maar ook van de natuur. Het verbaasd me steeds weer dat mensen zo ver afgedwaald zijn van de productie van hun eten. Hoeveel werk en aandacht zit er in het telen van groente en fruit. Hoeveel passie en zorg zit er in het produceren van melk, vlees, eieren en aanverwante producten. Maar ook hoe makkelijk word er mee omgesprongen. We produceren per jaar zo’n 489 kg afval per persoon. Wat daarmee gedaan wordt kun je zien in de afbeelding hier onder.

1778-ill-afvalscheiding-sept2017-13085463139134458050390.png
https://www.milieucentraal.nl/minder-afval/welk-afval-waar/

Daarvan is zo’n 43 kilo restanten van producten waar liefde, tijd en energie in zijn gestopt. Ik vraag me vaak af waar het respect voor ons eten is gebleven. We kunnen met z’n allen iedere dag naar de supermarkt om te kopen waar we zin in hebben. Verwend tot op het bot hebben we keus uit bijvoorbeeld 15 verschillende soorten en smaken thee alleen al, om nog maar niet te praten over snoepgoed, koek etc. Rundvlees uit Ierland, tomaten uit Spanje, boontjes uit Chili en ga zo maar door. De keuze is reuze, maar maakt mijns inziens de verspilling groter. Wat is er mis met groente uit het seizoen ook daadwerkelijk in dat seizoen te kunnen kopen.

We proberen thuis zo min mogelijk te verspillen, maar ook bij ons raakt de vleeswaren wel eens over datum. Gelukkig is daar dan onze hond, die trekt zich er niets van aan, dat de kleur of geur net niet helemaal oké meer is. Door dat soort producten aan hem te voeren voel ik me wat minder schuldig over onze verspilling, want ook wij zijn verwend 😉

Liefs Jacqueline

Ps de gegevens die ik in mijn blog heb gebruikt komen van http://www.milieucentraal.nl, van hen heb ik ook toestemming gekregen om hun afbeeldingen te gebruiken.

Boerenavond

Eind januari hadden we de boerenavond van ‘onze’ veearts. Ieder jaar organiseren zij een avond voor de boeren. ’t Is op zo’n avond altijd erg gezellig! Er is altijd iemand om tegenaan te kletsen, want iedereen snapt elkaar zonder verdere uitleg, heerlijk allemaal gelijkgestemde!

De veeartsen proberen ieder jaar een onderwerp te bespreken dat voor alle boeren interessant is. Dit jaar was het thema duurzaamheid. Een hot item, ook in de media, maar wat is nu een duurzame koe? En hoe krijg je die in je stal?

Voor ons geld dat een duurzame koe een koe is die gezond oud word. Een koe die je eigenlijk “niet ziet”.  Denk nu niet gelijk dat we die koe letterlijk niet zien, of niet voor haar zorgen. De koe die je “niet ziet” in een stal is de koe die haar eigen ding doet en lekker in haar vel zit. Voor ons als boer de ideale koe.

Ook deze avond bleek dat een koe ouder moet worden om duurzamer te zijn. We proberen al jaren de gemiddelde leeftijd van onze koeien hoger te krijgen. Dat lukt nog niet zoals we graag zouden willen, zo’n avond als deze is dan een mooie opfriscursus. Eigenlijk weet je alles al wat hij je verteld, maar is het weer wat weggezakt. Mooi moment om weer eens kritisch naar ons management te kijken.

Wat me ieder jaar toch weer verbaasd is dat er heel weinig boerinnen op zo’n avond aanwezig zijn. Ik vraag me dan af, hoe komt dat? Ik weet dat er in Midden Delfland veel boerinnen actief mee werken en denken op hun boerderijen. Is het omdat het een uitnodiging is voor een ‘boeren’avond? Of is het omdat manlief dan ook eens een uitje heeft zonder vrouw en kinderen? Of willen ze gewoon niet de hele avond op een klapstoeltje zitten? Hoe het ook zij, ik heb het ieder jaar weer prima naar m’n zin met de boeren van Midden Delfland

Liefs Jacqueline

Een goede buur is beter

Dat geld uiteraard voor ons als boeren net zo goed. Ook een boer is namelijk wel eens ziek of kan wat hulp gebruiken. Nu kan ik gelukkig de zorg voor onze koeien grotendeels zelf, maar voor het werk dat met de trekker moet gebeuren heb ik hulp nodig. Ik ben namelijk niet zo’n ster als het op trekker rijden aankomt. Ik kan almaar rechtdoor, achteruit zonder machine en dan houd het ook wel op. Ik vind het gewoonweg ook niet leuk om te doen.

Gelukkig is daar dan de boeren buur. Hij komt met liefde het trekker werk even voor mij doen. Vult de voermengwagen met het benodigde voer, rijd feilloos de trekker achteruit de stal in en voorziet onze dames van een vers prakkie. Super blij zijn we altijd weer met zijn hulp.

De Jerseys van de boeren buur, ook geweldige meisjes 💜

Nu was het vanochtend mijn beurt, hij belde al vroeg met de vraag of ik zijn meiden kon melken. Geveld door een virus zag hij dat zelf even niet zo zitten. Dus hup in de kleren. Even wat te eten en drinken gepakt en vertrokken. Ik melk gelukkig vaker bij hem, anders is het lastig om ineens in een vreemde melkput te staan, want iedere put is weer anders. Maar iedere koe geeft melk uit 4 spenen, dus dat is overal hetzelfde. 😂

T is fijn om elkaar zo te kunnen helpen. Een goede buur is en blijft beter dan een verre vriend.

Liefs Jacqueline