Ik mis de winter!

Ja echt! Er zijn vast ook mensen die zeggen, je bent niet wijs, maar serieus ik mis de winter. De herfst duurt voor mijn gevoel al zeker vier maanden. Korte grijze dagen rijgen zich sinds oktober al aaneen. Wind, regen en nog meer wind en regen, waaien om onze oren.
Nu begint in de natuur het voorjaar al te gloren. En hoe fijn ik dat ook vind, eerst wil ik heel graag nog een poosje winter. Ik hou van de kou. Dat moment dat je ’s ochtends naar buiten stapt, je neus er bijna afvriest en de wereld compleet verstilt voor je ligt. Snel in je shawl, handschoenen en warme laarzen aan en genieten van de pracht en praal van koning winter. Het bevroren uitzicht over onze weilanden, de bevroren rijp aan takken en op machines.

krakend gras onder je voeten, na een nachtje vorst aan de grond


En dan, als de vorst lang genoeg aanhoud, schaatsen! Zodra de schaatsbaan in ons dorp open gaat, komen de schaatsen van zolder. Het schaatsvirus zit er bij ons allemaal in gebakken. Groot is dan ook de frustratie dat de ijzers nog steeds werkeloos op zolder liggen.
Drie jaar geleden was het zo koud dat we op onze eigen sloten konden schaatsen. Ook in mijn herinneringen schaatsten we vroeger vaak. Op de sloot langs de kas van m’n ouders liggen heel wat schaatsmeters.
En natte voeten …….. ik kan me nog goed herinneren dat mijn ouders ons verboden hadden om het ijs al op te gaan. We mochten er pas op als pa het ijs goed had gekeurd. Maar ja, die prachtige ijsbaan had een magische aantrekkingskracht en de eerst stappen op het ijs gingen ook echt heel goed. Tot het niet goed meer ging en mijn voeten nog net nat de kant wisten te bereiken. Werd het een middagje geduld hebben op de verwarmingspijp achterin de kas. Want toegeven dat je niet geluisterd had, was natuurlijk geen optie. Ook voor onze kinderen geldt nu, dat zij moeten wachten tot manlief toestemming geeft om op natuurijs te gaan schaatsen. En ook bij ons komt er nog wel eens één thuis met natte voeten. Hier hebben we tot hun pech, geen warme pijp om op te drogen. Gelukkig is er in de Lier een ijsvereniging met heel enthousiaste vrijwilligers, die het ieder jaar weer presteren om in één nacht een ijsbaan te creëren. Zij werken de nacht door om met een speciale installatie steeds een dun laagje water over een vloer heen te sprayen. Al de laagjes van een nacht werken bij elkaar leveren een heerlijke schaatsvloer op. Waar we als gezin al heel wat uurtjes hebben doorgebracht.

Snap ik al die andere mensen niet dan? Jawel hoor, ook ik kijk uit naar het voorjaar. Geniet ervan dat het langzaamaan steeds vroeger licht is en dat het ’s middags ook alweer langer licht blijft.
Ik maak foto’s van het voorjaarsschoon en geniet van het gefluit van de vogels, maar stiekem hoop ik dat koning winter nog heel even om de hoek komt.

Liefs Jacqueline

2019

Voor onze facebookpagina wilde ik graag een jaaroverzicht maken. Ik dacht van te voren, dat moet niet zo moeilijk zijn. Inspiratie genoeg! Dat bleek wel, want scrollend door mijn tijdlijn, blijk ik wel heel veel foto’s te plaatsen. En blijk ik dus ook heel veel te beleven in een jaar!
Voor ons gevoel was 2019 best een pittig jaar, met name de periode rondom onze vakantie, waarin er iets mis was met onze melk, heeft een flinke stempel gedrukt op hoe wij dit jaar beleefd hebben. Daarbij de onrust rondom het hele stikstofverhaal, maakt de indruk van 2019 niet persé positief. Juist daarom is het goed om zo’n jaaroverzicht te maken, want op de een of andere manier, is het veel gemakkelijker om de moeilijke dingen te onthouden dan de mooie momenten.En als ik dan zo door die tijdlijn scrol, dan hebben we weer heel mooie momenten gehad in dit jaar.

De eerste foto die ik in mijn jaaroverzicht deel, is die met mijn favoriete koe. Punky is mijn grote vriendin in de stal. Altijd in voor een knuffel, altijd zachtaardig en voor mij de liefste die er loopt op dit moment.
Februari bevat een foto van het slepen van de wei na de winter. Op de trekker onze oudste zoon, mooi om te zien dat hij en zijn broer in het afgelopen jaar steeds meer mee zijn gaan draaien op ons bedrijf. Ze hebben er lol in en zijn beter in het trekkerwerk dan ik ben. De grootste uitdaging is nu, wie doet wat wanneer, want ook manlief rijd graag op de trekker.
Maart stond in het teken van onze potlammetjes, het eerste jaar dat we er 4 hadden lopen. Het was beste een intensieve tijd, maar zo ontzettend leuk om te doen. Wat hebben we genoten van de gekke bokkesprongen en het geven van de flesjes aan dit kwartetje.

En dan april, de maand waarin onze koeien ieder jaar weer de wei in mogen. Heel de zomer genieten we van ons vee in de wei. De uitspraak van de rechter omtrent de PAS, lijkt daar even een bedreiging voor te zijn. Gelukkig is inmiddels duidelijk dat we geen vergunning aan hoeven vragen om onze koeien te weiden. Die duidelijkheid is er gelukkig al, want voor je het weet, dansen onze dames de wei weer in.
Mei stond bol van leuke dingen. Zo mocht ik melken bij de buurman en op de floating farm. Maar we mochten ook 3 internationale gasten ontvangen op ons bedrijf. De gedeeld passie voor ons vak, was de mooiste herkenning voor ons allemaal.
In juni was het goed oogsten voor ons, het gras werd gemaaid voor in de kuil, een mooi deel van de wintervoorraad was weer aangelegd. Ook was het weer zo goed, dat we al konden hooien. Een gezellig moment, dat ieder jaar met onze lieve vrijwilligers een klein feestje wordt.

Juli bracht nog meer warmte. Voor ons mensen al niet helemaal fijn meer, maar voor onze dieren heel zwaar. Zij kunnen niet onder de douche gaan staan of verkoeling zoeken aan het strand. Voor hen creëerden we een douche in de stal. Het beetje verkoeling dat het hen bood, werd zeer gewaardeerd.
In augustus gingen we met ons gezin een weekje op vakantie. Een week die ondanks dat we van huis waren, wel in het teken stond van thuis. De zorgen om de melk bereikten precies in die week een hoogtepunt. Het duurde ook na onze vakantie nog een poos voordat alles weer in orde was. Nu het december is, begint langzaamaan het geloof terug te komen dat het goed zal blijven gaan.
Na onze vakantie werd deze prachtige tweeling geboren. Wat is het fijn om te merken dat je ook in tijd van zorgen, nog enorm kunt genieten van een goede bevalling en gezonde kalfjes.
In september was daar weer de maisoogst. Een drukke, maar super mooie dag, de loonwerker en wijzelf zijn zo’n dag van vroeg tot laat aan het werk. Aan het einde van de dag kijk je dan terug en vooruit. Terug op hoe de dag gelopen is en vooruit naar de winter, waar je dit mooie product weer kunt voeren aan de meiden.

En toen werd het oktober, en wat voor maand werd dat. In twee weken tijd stond ik twee keer op het Malieveld, samen met onze collega’s om op te komen onze bedrijven. Met de eerste keer de mooie actie “doneer je trekkertje”. Wat is het gaaf om van dit soort positieve momenten onderdeel te kunnen en mogen zijn.
We willen als boeren graag helpen een probleem op te lossen, maar met de plannen van dit kabinet, zou er voor ons boeren geen toekomst meer zijn. We hopen dat 2020 duidelijkheid gaat scheppen, zodat we weten waar we aan toe zijn en waar we kunnen helpen, want de natuur is van ons allemaal.
Ook in november werden er meerdere acties gevoerd en durfde ik het voor het eerst aan om met de trekker bij de actie aanwezig te zijn. Trots ben ik er op dat het trekker rijden nu toch net iets makkelijker gaat als in het begin van dit jaar al moest ik daar wel even een rondje Rotterdam voor doen. 😉
December was best weer een pittige maand, een vervelend virus onder onze kalfjes zorgt er voor dat we drie meisjes niet in leven konden houden. De frustratie, onmacht en verdriet zijn dan groot. We hebben onze meiden niet om ze onder onze handen dood te zien gaan. Gelukkig lijken we dat virus nu onder controle te hebben.
Op het moment van schrijven staat er één koe die al een paar dagen over tijd loopt, benieuwd of het een oud of nieuwjaars kalfje zal gaan worden. We wachten het af, gelukkig zijn we vanavond thuis, want ook nu gaat de zorg voor onze meiden gewoon door.

Zo scrollend door een jaar, is er heel veel om dankbaar voor te zijn.
We nemen afscheid van 2019 en kijken vol verwachting uit naar 2020

Liefs Jacqueline

Eerste kerstdag

2019, was weer een heel fijne dag. De kerstdagen brengen we door met familie en vrienden. We mogen kerst vieren in een vrij land en op de manier die bij ons past. Dat alleen al is een groot goed.

Voor ons begint kerst net als alle dagen in de stal en juist dat maakt het bijzonder. Vanochtend bedacht ik me hoe het moet zijn geweest om nergens een plek te vinden om te slapen, dan in de stal. We kunnen het ons nu niet meer voorstellen, slapen in de stal. Laat staan daar je kind te krijgen. Toch was het toen wel het geval. De start van Kerst, die start was en is in de stal.

Na de verzorging van onze dames gaan we als gezin naar de kerk om daarna met familie te lunchen. Wat een rijkdom op en aan onze keukentafel. De keukentafel is bij ons het hart van ons huis. Alles wat je bedenken kunt vind plaats aan en om die tafel. Er wordt aan gelachen, er wordt aan gehuild en vooral wordt er van alles gedeeld. Kleine en grote belevenissen van kleine en grote mensen.  Voor ons allemaal geldt, wat er aan tafel besproken wordt, blijft onder ons. Na de lunch is het tijd om uit te buiken en even een uiltje te knappen, het is tenslotte kerst, dus tijd om te ontspannen. Daarna kregen de dames hun kerstmaal geserveerd, waarna het ook voor ons weer tijd werd om aan te schuiven.

Neerkijkend op onze keukentafel kan ik niets anders concluderen dan dat we enorm rijk zijn. Onze tafel was gedekt en stond vol met heerlijk eten. Lokale producten, gekregen lekkernijen en uiteraard ook boodschappen uit de supermarkt. Met ons gezin hebben we genoten van al dat lekkers. Aan tafel bedacht ik me wie er allemaal nodig waren geweest voor ons kerstdiner. Ik wil dat toch graag even met jullie delen, zo hoop ik dat ook u/ jij tijdens het eten eens denkt aan de persoon die met liefde zorgde voor de basis van jouw heerlijke maaltje.

Dus daar gaan we! Voor ons kerstdiner worden alle volgende collega’s enorm bedankt. De varkensboer, de kippenboer, de akkerbouwer, de tuinder en uiteraard niet te vergeten de melkveehouder. Bij het nalezen van dit blog bedenk ik me dat er nog zoveel meer mensen gewerkt hebben aan dit lekker maaltje, maar die mensen vallen dan wel weer in andere doelgroepen als de agrarische. Maar één wil ik er toch nog wel even benoemen en dat is de slager, want wow wat was die rollade fantastisch! Dankzij jullie hebben we kunnen genieten van alles wat er op onze tafel stond. Dus dank jullie wel!

Liefs Jacqueline

Vol verwachting klopt ons hart

Ja ja de Sint is weer in het land. Vol verwachting zetten de kinderen op zaterdag hun schoen en 5 december vieren we Sinterklaas z’n verjaardag. Nu klopt mijn hartje niet zo heel snel meer voor de Sint, maar wel voor de kerst dit jaar. Nee we vieren kerst niet met cadeautjes, maar als het goed is mogen we rond de kerst ons nieuwe huisgenootje op gaan halen.

Mavi en mama Jeans

Vandaag zijn we kennis gaan maken met onze nieuwe viervoeter. Mavi komt in december onze gelederen versterken. En eerlijk gezegd voelt het een beetje alsof er weer een kindje bij komt. Ik ben op zoek naar de leukste hondenspeeltjes, zachtste kleedjes, het mooiste halsbandje etc. Ook ons gezin kijkt enorm uit naar haar komst. De vraag ‘hebben we nog puppyspam’ wordt bijna iedere dag wel een keer gesteld

De fokker waar ze is geboren stuurt regelmatig een foto of filmpje naar ons toe. Hartstikke leuk om te kijken, maar het is toch maar plat beeld. Maar vandaag niet, vandaag stond in het teken van voelen, ruiken, aanraken en bewonderen, want wat is ze mooi 💞 We hebben ons helemaal volgezogen met hondenliefde vandaag. We missen Amon enorm in ons leventje. Wat was het dan ook fijn om vanmiddag niet alleen de pups, maar ook de andere honden te aaien en knuffelen.

Nu merkte ik pas hoe enorm ik ook het aaien en knuffelen met een viervoeter mis. Het is zo heerlijk rustgevend, nu dus helemaal zen weer onderweg naar huis. Lekker nagenieten van alle hondenliefde. En uitkijken naar de volgende keer puppy knuffelen, want …. we mogen terug komen 😊

Liefs Jacqueline

#ikzorg

Vanavond heb ik avonddienst. Behalve zorgen voor onze meiden, mag ik ook zorgen voor ouderen die een vorm van dementie hebben. Dit werk doe ik nu alweer 24 jaar, met heel veel plezier. Inmiddels werk ik als oproepkracht, omdat dit het beste te combineren is met ons gezin en ons bedrijf. Ik werk als het thuis kan. Meestal is de combinatie prima in te plannen, als alle dames zich houden aan afkalfdatums en geen gekke dingen uithalen, red manlief het goed thuis met de dames en onze kids.

Samen met m’n collega’s zorgen we voor mensen die dat zelf niet meer kunnen. We zorgen dat ze eten en drinken. We zorgen dat hun bed is opgemaakt en de huiskamer opgeruimd en gezellig is. We zorgen voor een luisterend oor voor familie, want zorgen voor hun vader, moeder of partner zouden ze het liefst nog zelf doen. Want niemand kan het met zoveel liefde als zij dat kunnen.

Soms is vasthouden al genoeg

We zorgen voor het natje en het droogje, soms lekker warm anders lekker fris, maar altijd afgestemd op de wens van onze mensen. Wij zorgen voor een extraatje als daar tijd voor is, bakken eens pannenkoeken, bakken broodjes of een lekker eitje. Wij zorgen dat zij er schoon en fris verzorgd uitzien, scheren de baard, poetsen de bril, en niet vergeten de tanden, helpen met wassen of douchen waar nodig.

Wij helpen hen naar bed, maken nog een praatje en stoppen ze in. Net als bij ons thuis, gaat ook hier de zorg 24 uur per dag door. Gelukkig doen we dat met een fantastisch team. Ik vind het heerlijk om te doen. Het contact met alle mensen op de werkvloer maakt werken heel afwisselend. Altijd anders, nooit saai en soms ook heel frustrerend, maar geeft het vooral heel veel voldoening.

Nog even een praatje voor het slapen gaan

Het blijft het mooiste dat er is, zorgen voor ons gezin, onze dames en voor deze groep mensen. Ik denk dat ik wel kan zeggen dat zorgen in m’n bloed zit.

Liefs Jacqueline

Dankdag

Vandaag is het dankdag voor gewas en arbeid en of je nu wel of niet in God gelooft, ik denk dat het iets is waar iedereen bij stil moet staan op z’n tijd.
Waar ben je dankbaar voor, wat maakt dat jij denkt WOW dat is echt zo fijn, daar ben ik dankbaar voor!

We staan er zo weinig bij stil. Tenminste ik wel, als ik heel eerlijk ben. Zorgen van allerlei aard, hebben in mijn gedachten al snel de overhand.
Zorgen om onze kinderen, onze meiden in de stal, dagelijkse kleine zorgen, maar ook heel grote zorgen. Het vult mijn gedachten niet op de meest positieve manier, om zo maar te zeggen.

Tijd voor een dag als vandaag! Een dag om stil te staan bij alles wat we wel hebben. Een dag om je te realiseren, dat we rijk zijn! Wijzelf en onze kinderen zijn gezond, tuurlijk snotteren we eens en is de wc ook wel eens onze grootste vriend, maar door de band genomen zijn we gezond. Dankbaar zijn we daarvoor.


Dankbaar zijn we voor de prachtige plek waar we mogen wonen, die wij ons thuis mogen noemen. Vaak zeggen mensen het tegen ons, zo aan de rand van het Westland, zijn wij de eersten die in de weidsheid van de polder wonen.
Het afgelopen groeiseizoen verliep voor ons goed. We mochten gras en mais weer oogsten en kunnen zeggen dat we genoeg voorraad hebben voor de aankomende winter. De waardes van onze melk zijn nu alweer een maand helemaal stabiel. Nog iedere tank overheerst de dankbaarheid dat het weer goed is.



Het afgelopen jaar heeft ons veel nieuwe contacten gebracht. Via onze facebookpagina, via adopteer een koe en m’n blogs komen er steeds meer mensen op ons pad. Daar zitten pareltjes tussen kan ik u garanderen. Het zijn mensen die we nieuwe vrienden mogen noemen. Maar laat ik in mijn dankbaarheid dan ook de oude zeker niet vergeten. Om ons heen hebben we fantastisch lieve mensen staan. Mijn ouders, onze broers, zussen en aanhang, maar ook vrienden die door dik en dun, ieder op hun eigen manier voor ons klaar staan!
Ik kan niet anders zeggen, als ik ben vandaag een dankbaar mens en hoop dat gevoel vast te kunnen houden, door alle zorgen heen.

Liefs Jacqueline

(stik) Stof tot nadenken

Dit blog zit al weken in mijn figuurlijke pen, maar het lukt me steeds niet om er een goede vorm aan te geven. Bij deze mijn uiteindelijke poging om jullie een idee te geven, wat het stikstofverhaal met mij als boerin doet. In de afgelopen weken stond ik met veel van mijn collega’s op het Malieveld in Den Haag en riep de media beide keren dat de sfeer grimmig was en de boeren boos. Ik ervaarde dat beide keren anders, ik voelde saamhorigheid, verbondenheid en een enorme wil om op te komen voor onze bedrijven. Ons levenswerk, ons verleden en onze toekomst.
We stonden daar als complete sector. Varkens, kippen, koeienboer. Gangbaar, biologisch, dynamische boer. Onze bedrijven worden door de overheid weer aangewezen als schuldige voor een probleem dat niet alleen door ons wordt veroorzaakt. Als het al een probleem is?

Doet de achteruitgang van de natuur mij dan niets, vraag je je misschien af? Nu juist daarom dit blog. Ik wil graag mijn kijk op de natuur met jullie delen.
Natuur is er in mijn beleving in veel verschillende vormen en maten. Ik kan eindeloos genieten van het strand en de zee, maar wandel ook heel graag door het bos, zeker in de herfst vind ik het daar prachtig. Dan is er ook nog de Veluwe, in de maand augustus op haar mooist in mijn beleving, de heide in bloei paars tot aan de horizon. Fantastisch om daar af en toe te gaan wandelen.
De uitgestrektheid van de weilanden kan mij eindeloos bekoren. Als boerin is dat voor mij de ultieme vorm van natuur. Het weidse uitzicht, met onze koeien daarin getekend aan de horizon, is het allermooiste dat er is.
Naar mijn mening allemaal natuur!

Maar hoe zit dat nu eigenlijk in ons kikkerlandje? Als we heel ver terug in de tijd gaan, zien we dat Nederland onder water ligt. Wij als mensen legden dijken aan om het land in te polderen en het zo te kunnen gebruiken voor allerlei doeleinden. We bouwden huizen, verbouwden groente en fruit, legden natuur aan, ja je leest het goed we leggen natuur aan!
En daar ligt voor mij dan ook gelijk het grootste issue. Natuur in Nederland is niet echt! Natuur in Nederland is gemaakt door mensen en dat is zo hier en daar prima gelukt. We hebben tenslotte prachtige plekken waar we eindeloos kunnen wandelen, fotograferen, recreëren, varen en noem het maar op.

Maar natuur is ook iets dat door de eeuwen heen steeds weer veranderd. En die verandering die zien we mede door alle metingen en observaties steeds meer en meer gebeuren. Er komt meer groen, is het verwijt, op de zandgronden. Tenminste dat is wat ik er uit begrijp. Maar wat is er dan mis met meer groen? Waarom accepteren we als mensen niet dat natuur veranderd? We hadden ooit een steentijd en een ijstijd. Misschien is het dan nu wel eens tijd voor een groene tijd?
Allemaal dingen die door mijn hoofd spoken en me bezig houden. Ik heb op al die vragen en gedachtekronkels geen kant en klaar antwoord.
Ik probeer het voor mezelf duidelijk te krijgen wat dat teveel aan stikstof nu voor probleem oplevert, maar ik kan het niet vinden. Ik heb in ieder geval nog geen duidelijk verhaal kunnen vinden, dat niet gekleurd wordt door meningen, aannames en bevindingen. Wat ik wel begrijp is dat stikstof voor ons als mensen geen kwaad kan. We stoten het zelf tenslotte ook uit. Althans ik wel, het lucht namelijk enorm op om af en toe even een flinke scheet te laten, toch?

Kortom het is en blijft een lastig probleem, of toch niet? Want zouden ze in China, Rusland, Afrika en ga zo maar door, zich een seconde druk maken om de stikstof uitstoot in hun land? Of zouden mensen in Afrika zich veel meer zorgen maken om het eten dat zij niet hebben. Het blijft me verbazen dat we in Nederland ons enorm druk kunnen maken over issues die er in mijn beleving niet toe doen. We wonen in een land waar het ons aan niets ontbreekt. We hebben hier werkelijk alles wat ons hartje begeerd. Misschien kunnen we de stikstof exporteren naar Afrika, dan gaat er daar meer groen groeien en zijn ook die mensen voorzien van één van de eerste levensbehoefte, eten.
Ik begrijp dat niet iedereen die mijn blog leest het met me eens zal zijn en dat hoeft ook niet. Ik schrijf mijn blogs vooral om jullie een kijkje in ons bestaan te geven. Een kijkje in de boerenkeuken, waar wij ons uiterste best doen om een prachtig mooi glas melk voor u te produceren. Een glas melk waarvan wij kunnen en durven zeggen, het is met liefde voor u gemaakt. En ja dat gaat momenteel gepaard met (stik)stof tot nadenken 😉

Liefs Jacqueline