#trotsopdeboer

Dat is de hashtag die in het leven is geroepen om aan te geven dat je trots bent op de Nederlandse boeren. Nou dat hebben we vorige week wel gezien. Wat was het waanzinnig om te zien hoe de Nederlanders nog steeds massaal achter hun boeren staan. Kilometers file werden door de meeste mensen zonder mopperen doorstaan. ‘Onze’ actie werd massaal gedeeld en ondersteunt. Ik kan niet anders zeggen als dank jullie wel daarvoor. Het was waanzinnig om de eenheid te voelen die deze actie teweeg bracht.

In Den Haag aangekomen, viel ons vooral de grote hoeveelheid ME en politie op. Ze waren daar denk toch een beetje bang voor al die boze boeren. Op het malieveld aangekomen, overheerste vooral het gevoel van saamhorigheid. Met elkaar stonden we daar, de biologische, de gangbare, de kringloop, de biodynamische boer. De kippen, varkens, vlees en melkboer, maar ook de landbouwers, nertsenfokkers en vissers waren vertegenwoordigt. Elk met hun eigen verhaal, maar allemaal met dezelfde boodschap. Voor mij was het vooral ook een weerzien van bekenden, uit de buurt, maar ook van verder weg. Ik was dit jaar ook bij de actie #doesnormaal, deze was georganiseerd nav de bezetting van de stal in Boxtel. Het is super om te zien en voelen dat alle boeren uit heel Nederland deze actie dragen.

Nu zijn we inmiddels een week verder. De mooi beloftes van de sprekende politici zijn al lang weer van tafel gevlogen. Zo ook onze hoop op beterschap vanuit de politiek. Afgelopen vrijdag werd bekend gemaakt dat de adviezen vanuit het rapport Remkes, opgevolgd zullen worden door het kabinet. Welke gevolgen dat precies gaat hebben is nog niet helemaal helder voor ons als boeren. Er is sprake van warme sanering van bedrijven die zich rondom Natura 2000 gebieden bevinden. Dat betekent dat alleen boeren die willen stoppen, daarbij geholpen gaan worden.
Vervolgens lees ik in de media dat Dhr de Groot ‘verplichte sanering’ niet uitsluit. Tja dat maakt dan weer dat ik als boerin, geen idee meer heb wat ik geloven moet. Dat lijkt het algemene beleid van ons kabinet, verwarring en onrust teweeg brengen. En dat lukt alweer uitermate goed. Ik schrijf alweer omdat ook de aanloop naar de fosfaatrechten onrustig en verwarrend was. Ik durf te zeggen dat dat bij sommige boeren nog steeds zo is. Er lopen nog steeds rechtszaken van boeren die geen duidelijkheid hebben op dat gebied.

Dat media een grote invloed heeft op mensen, ben ik allang van overtuigd. Zo zag ik gisteren een filmpje van POWNed waar zij op bezoek gingen bij de klimaatstakers in Amsterdam.
<a href="http://<iframe src="https://www.facebook.com/plugins/video.php?href=https%3A%2F%2Fwww.facebook.com%2FOmroepPowNed%2Fvideos%2F2590677180993444%2F&show_text=0&width=560&quot; width="560" height="315" style="border:none;overflow:hidden" scrolling="no" frameborder="0" allowTransparency="true" allowFullScreen="true">http://<iframe src=”https://www.facebook.com/plugins/video.php?href=https%3A%2F%2Fwww.facebook.com%2FOmroepPowNed%2Fvideos%2F2590677180993444%2F&show_text=0&width=560&#8243; width=”560″ height=”315″ style=”border:none;overflow:hidden” scrolling=”no” frameborder=”0″ allowTransparency=”true” allowFullScreen=”true”></iframe>
Enerzijds moest ik enorm lachen om alle mensen die werden geïnterviewd, want wat is nu helemaal het verschil tussen CO2 en koolstofdioxide? Tja ik wist het antwoord wel, maar de mensen die gisteren in Amsterdam geïnterviewd werden, hebben duidelijk nog een lesje biologie nodig.

Tot zover het leuke er aan, want als ik serieus ga kijken naar het filmpje, dan is het toch in en in triest dat dit soort mensen denken de wereld te gaan verbeteren. Het is toch van de zotte dat je staat te verkondigen dat CO2 een probleem is terwijl je niet eens weet dat een boom het omzet naar de voor ons zo nodig O2? Je bent in mijn beleving alleen maar een grote meeloper als je niet kunt vertellen waar je voor staat!
Vorige week dinsdag kreeg ik van de WOS het verzoek of ik even wilde vertellen waarom ik naar Den Haag toeging. Mijn eerste reactie was, nee hoor, doodeng zo voor de camera! Maar als snel bedacht ik me, dat ik ons verhaal zo wel heel mooi kan delen. Want wat is mijn protest waard, als ik het niet kan onderbouwen?
Dus vol goede moed werd er een filmpje opgenomen en al vind ik het vreselijk om mezelf terug te zien op tv, toch ben ik trots op mezelf, dat ik wel weet waar ik voor sta en dat nog uit kan leggen ook. Op de radio de volgende dag, was voor mij veel meer ontspannen, want een praatje houden, dat kan ik met iedereen!


Liefs Jacqueline

Advertenties

Overpeinzingen van een boerin

Vanochtend om 5.30 reed ik door ons mooie Midden Delfland. Op de weg was het nog rustig en stil. Onderweg zag ik hier en daar het licht aan, het zijn allemaal boerderijen waar het licht al brandt. Huizen waar mensen wonen, stallen waar dieren staan die verzorgd moeten worden. Huizen waar Liefde woont, voor het gezin, voor het bedrijf.
Ik vraag me af hoe lang het licht nog aan blijft in die huizen. Hoe lang kunnen we ons hoofd nog boven water houden?

Ik vraag me af, zou men in Den Haag vergeten zijn waar hun dagelijks brood vandaan komt? Zouden zijn zich realiseren hoe machteloos ik mij weer voel als boerin? Hoe we in de afgelopen jaren afscheid namen van koeien, die door de wet en regelgeving moesten vertrekken van ons bedrijf. Zou men begrijpen dat de ontwikkelingen rondom het terugbrengen van de stikstof emissie, mij ’s nachts slapeloze uren oplevert. Ik echt geen flauw idee heb, hoe we nog meer nieuwe regels moeten gaan volgen. Betekend het dat onze koeien nooit meer de wei in mogen? Betekend het dat we geen bestaansrecht meer hebben hier in Nederland? Zou het misschien ook voor ons interessanter zijn, om warm weggesaneerd te worden? En wat zouden we dan gaan doen?

Verleden tijd ???

Ik vraag me af, weten ze in Den Haag wel dat er in Duitsland, het land naast het onze weet u wel? Heel andere waardes aangehouden worden dan hier in ons kikkerlandje? Weten ze wel dat die heel andere waardes, veel ruimer zijn? Ik krijg toch sterk de neiging te denken dat men in Den Haag dat niet weet. Want hoe kun je als Europese unie met zoveel verschillende maten meten?
Ik hoor je denken, Jacqueline je kan geen appels met peren vergelijken. Ik weet het, maar Nederland of Duitsland, maakt mijns inziens niet zoveel verschil toch? Ja het land is groter, maar qua welvaart en economie, is het vergelijkbaar.

Ik vraag me dan af, weten ze in Den Haag wel hoeveel banen er rondom de agrarische sector gecreëerd zijn? Ik denk dan aan de melkfabrieken, slachterijen, vervoersbedrijven dierenartsen, loonwerkers en ga zo maar door. Het zijn vast nog veel meer banen die zullen verdwijnen als de agrarische sector warm gesaneerd wordt. Hoe dat er uit gaat zien? We wachten het weer af.

Ik vraag me dan af hè, zou Schiphol ook moeten reduceren? Want zoals ik het zie stoten vliegtuigen veel meer stikstof uit dan dan onze koeien scheetjes laten. Maar ik denk dat Den Haag zich daar niet aan durft te wagen. Want als ze Schiphol gaan belasten met stikstof belasting of iets in die richting, dan rekent Schiphol dat direct weer door aan de reislustige kiezer. En dat kunnen de politieke partijen natuurlijk niet hebben, die paar boeren die maken zich niet dik.

Ik vraag me dan af, kabinet Rutte hoe ziet u de toekomst van Nederland zonder haar boeren? De groene weilanden zonder haar karakteristieke koeien. Ik vraag me af is er nu echt geen andere oplossing te  bedenken als weer de agrarische sector op te dragen weer aanpassingen te doen terwijl de stikstof in de afgelopen jaren al enorm gereduceerd is.  we net de regels van fosfaat en beetje beginnen te begrijpen?   
Maar bovenal vraag ik me af,  zou het nu eens mogelijk zijn dat u luistert naar de mensen uit de sector!

Liefs Jacqueline

Duifies duifies

kom eens bij Gerritje, jullie moeten niet vechten om één zo’n erretje ….. Dit weekend zijn m’n ouders er even tussenuit met familie. Al zo lang ik me herinner, weet ik niet beter dan dat mijn vader postduiven heeft voor zijn hobby. Laat hij nu ook Gerrit heten, dit liedje werd dus ook met enige regelmaat gezongen. https://www.youtube.com/watch?v=-nj637EXRlk&t=53s

Als klein meisje hielp ik hem vaak met het verzorgen van de duiven. Ik verschoonde de waterbakken en gaf de duiven eten als pa de hoeveelheid had afgemeten. Mijn favoriete duif was de 020. Een duivin die altijd even kwam kroelen. Op m’n schouder ging ze het hele hok mee door. Toen ik groter werd mocht ik soms mee duiven inkorven. De duiven voor m’n pa in de mand doen en dan naar de vereniging. Daar werden de duiven voorzien van een elastiekje en de duif met dat nummer geregistreerd. Als alle duiven in de manden zaten werden ze opgehaald door de vrachtwagen. Gaaf om te zien vond ik dat, al die manden met duiven. Na het laden van de manden gingen we dan weer naar huis en ik lekker laat naar bed! Op zaterdag begon dan het grote wachten. Hoe laat worden ze gelost. Hoe lang denkt pa dat ze nodig hebben om thuis te komen. Hoeveel afstand, welke wind en snelheid worden zo goed mogelijk ingeschat. De ene keer zijn ze sneller en soms langzamer. Als er genoeg duiven thuis zijn, werd de klok op de vereniging open gemaakt en uitgelezen. Zo wordt bepaald wie de snelste duif van de dag heeft. Mijn vaders humeur was en is nog steeds op zaterdag afhankelijk van de duiven. Bij een goede vlucht schijnt het zonnetje en na een slechte vlucht onweert het nog een poosje door.

Mijn vader heeft inmiddels zijn duivenhok bij ons op de boerderij staan. Iedere dag draaien de duiven hun rondjes over het bedrijf heen. Ik kijk er op dagen als vandaag nog steeds heel graag naar. Ook al ga ik niet meer met hem mee, ik kan af en toe nog even meegenieten van die eerste duif die op ’t hok landt. Dit weekend mag ik zelfs voor z’n soepers zorgen. Vers water en wat eten, meer hoefde niet. Maar kon het vanmiddag toch niet laten, om ze lekker hun rondjes over ons bedrijf te laten vliegen. Best trots, toen ze op mijn fluiten allemaal weer keurig naar binnen kwamen. Ben ik dus niet alleen koeien, maar dit weekend ook nog een beetje duivenmelkster.

Liefs Jacqueline

Onze perenboom

Serieus Jacqueline een blog over een boom? Waarom dan? Vraag je je misschien af. Gewoon omdat ik eens wilde weten of ik een blog kan schrijven over zoiets ‘simpels’ als een boom.
Onze perenboom is een stukje van onze boerderij, maar dan ook echt van ons. Toen we hier kwamen wonen, nu 14 jaar geleden, kregen wij van onze familie een perenboom. Het is een boom waarvan ik inmiddels geen flauw idee meer heb welk ras het is, maar die door de jaren heen flink uit de kluiten is gegroeid.

Ieder jaar weer denk ik, nu ga ik wat met de peren doen, maar eerlijk gezegd moet ik toegeven dat de meeste van die peren op de grond belanden. Ontzettend jammer, maar het ontbreekt me vaak aan tijd om er iets mee te doen.
Tot nu! Dit jaar had ik weer hetzelfde goede voornemen, met het verschil dat ik het dit keer ook daadwerkelijk heb uitgevoerd. Eerst maar eens een maaltje van de boom gehaald om te stoven. Dat was een heel goed idee, heerlijk stoofpeertjes! Wij eten ze het liefst koud, maar er zijn ook veel mensen die ze graag warm eten.

Nu is het zo, dat onze boom zo ontzettend veel peren draagt, dat we dat nooit alleen op kunnen eten. Een lieve collega (nep) boerin bood aan om de peren voor ons te verkopen. Das helemaal mooi! Dus toog ik vol goed moed naar onze boom. Onze boom is volledig biologisch, dus kom je er van alles in tegen. Mooie grote peren, maar ook kromme, lange en heel kleine peren.
Sommige peren zijn al wat aangetast en dus niet geschikt meer voor de verkoop. Andere peren worden bewoond door insecten en blijven dan ook keurig aan de boom hangen. Onder de boom liggen inmiddels rottende peren. Het is super gaaf om te zien dat ook die peren nog heel functioneel zijn voor de insecten en vogels. Zo zien we allerlei verschillende vliegen, maar ook prachtige vlinders en grote eksters de restjes peer verwerken.

Dat plukken van de peren was nog best een uitdaging. Met mijn 1.68 hoog, kom ik uiteraard lang niet bij alle peren. Dus werd een trap gepakt om mijn bescheiden lengte wat te verlengen. Nu ben ik geen heel grote held op de trap, maar vooruit, die peren moesten van de boom. Dan volgt echter de vraag, hoe krijg ik die peren weer netjes beneden zonder voor iedere twee peren de trap op en af te moeten. Gooien met peren is uiteraard geen optie. Daar was gelukkig een oplossing voor. Manlief en ikzelf dragen tijdens het werken vaak hoodies met zo’n zak op de buik. Dus trui aan en trap op, peren in de zak en weer naar beneden als de zak vol was. Bij elkaar hadden we zo’n 20 kilo stoofpeertjes, die mijn lieve collega voor ons verkocht. Super leuk dat ik dezelfde avond al een berichtje kreeg van een mevrouw die onze peertjes op het bord had gehad. Ja gehad, want ze waren dezelfde dag schoon op gegaan. Nu hangen alleen in de hoogste regionen nog peren, die hoop ik vanmiddag met wat klauterpraktijken van onze zoon ook nog uit de boom te krijgen. Dan eten we morgen nog lekker een keertje stoofpeertjes.

Zo zie je, ik klets een blog vol over een boom 🤣
Liefs Jacqueline

En dan?

Gisteren ging er bij ons een koe dood. Een dame die dusdanig ziek was, dat de behandeling die gestart was niet aansloeg. Het hoort helaas bij het boer zijn. Dieren komen en dieren gaan. Als een van onze dieren dood gaat, gaat ons dat aan het hart. Deze dame liep al bijna 9 jaar in onze stal, wat maakt dat je zo’n dier echt mist in je kudde. Ook onze kinderen weten dat er af en toe een dier dood gaat, zij weten hoe dat er uit ziet en wat er met het dier gebeurd.

Nadat een koe dood is gegaan, leggen wij haar op een wagen. De rendac (destructiebedrijf) wordt gebeld, om het dier op te halen. Het dier wordt meestal de volgende dag al opgehaald. Met het weekend er tussen kan het twee dagen duren, maar langer is bij wet verboden. We zijn verplicht het dier af te voeren, zo weet het ministerie waar het dier gebleven is. We mogen dus niet zelf een gat graven, al denk ik dat mijn boer daar ook niet op zit te wachten. Het kadaver moet aan de weg worden gezet, moet afgedekt zijn en makkelijk bereikbaar zijn voor de chauffeur. De dieren worden aan de weg aangeboden, zodat de vrachtwagen niet ieder boerenerf op hoeft te rijden. Zo wordt de verspreiding van ziektes zoveel mogelijk voorkomen. Ik vind dat best lastig, het dier ligt daar dan wel afgedekt, maar iedereen weet wat er onder dat zeil ligt.

Ik kreeg gisteren de vraag of de koe nog naar de slager gaat. Het antwoord daarop is heel simpel nee. Een dier dat ingeslapen of een natuurlijke dood sterft wordt absoluut niet meer voor consumptie verwerkt. Deze dieren worden vernietigd. Hoe dat proces in zijn werk gaat kun je, als je dat wilt, bekijken in de link. https://www.rendac.nl/over-ons/onze-werkwijze/het-proces

Gisteren was mijn schoonzusje met m’n neefjes op de boerderij. De oudste is net 6 en hij was erg nieuwsgierig naar die dode koe. Uiteraard mocht hij even kijken. Wat hem opviel was dat de koe toch wel heel erg groot was. Grappig, want hij is toch regelmatig bij ons in de stal, maar nu was de koe ineens heel groot. Van onze kids krijg ik eigenlijk nooit vragen, maar m’n neefje had er wel een paar. Waarom is de koe dood gegaan? Hoe oud was de koe? Maar ook, wat gebeurd er nu met haar? Al zijn vragen werden beantwoord, de laatste was voor mij de lastigste, want wat gebeurd er met de koe? Ons gesprekje ging als volgt.

“Tante Jacqueline wat gebeurd er nu met de koe? De koe wordt opgehaald door een grote vrachtwagen. “O en hoe komt die koe dan in de vrachtwagen?” De vrachtwagen heeft twee kleppen bovenop, die gaan open. Dan pakt de vrachtwagen met een grote knijper de koe op en legt die in de vrachtwagen.

Daarna werd het stil en speelde hij weer heerlijk verder met onze jongste. Voor mij was het klaar en ook voor hem leek het klaar. Tot ik ’s middags een berichtje kreeg van m’n schoonzusje, de kleine man was druk aan het tekenen geslagen. Hij tekende alles wat ik hem die ochtend verteld had. Mooi om te zien dat hij precies heeft begrepen hoe het werkt en dat op zijn eigen manier omzet in een super mooie tekening.

Liefs Jacqueline

***

Het is even niet zo leuk dat boerin zijn. Het is op z’n Hollands gezegd gewoon ***.

Er is iets mis met onze melk. Het vet in de melk is te kwetsbaar. Ik legde het aan onze kids als volgt uit. Normaal is het vet in de melk zo hard dat je er roomboter van kunt maken. De zogenaamde zuurtegraad vet. Op dit moment is onze roomboter, vloeibare boter. Belangrijk om even te melden is dat dit geen kwaad kan voor ons zelf. De melk is nog geschikt voor consumptie.

En hoe dat komt??? We zijn er nog niet achter. De koeien zien er goed uit, maar de melk is niet goed genoeg?! De meting van de zuurgraad wordt iedere melktank gecontroleerd en we zien hem langzaam oplopen. Bij een bepaalde waarde ga je zoeken naar de oorzaak. Als eerste kwam de monteur van de robot. Het kan namelijk zijn dat er ergens lucht in het systeem komt, dat er voor zorgt dat het vet uit elkaar slaat. Daarna kwam de monteur van de melktank. Als deze te koud is, kan de melk aanvriezen en gaat ook weer dat vet kapot. Ook de voeradviseur wordt geraadpleegd, voer van de dames kan invloed hebben op de samenstelling van het vet.

We namen extra monsters van ieder punt in ons melkproces, misschien dat dat duidelijkheid geeft over de locatie van het probleem. Nog niet helemaal, de melkfabriek wil meer monsters.

Intussen wordt ons erf overspoeld door monteurs, adviseurs en vertegenwoordigers. Fijn dat er zo veel mensen met je mee willen denken, maar aan de andere kant wordt je als boer en boerin gek van de verschillende adviezen. De één zegt ’t ligt aan de robot, de ander zegt ’t ligt aan het voer.

Waar het ook aan ligt het is ons een groot raadsel waar het vandaan komt en dat geeft heel veel zorgen. We kregen over de vorige maand al een korting op onze melkprijs, omdat de zuurtegraad te hoog is. Ook deze maand kijken we daar weer tegenaan. Het zijn zorgen die we ook meenemen op vakantie.

Die ene week die helemaal in het teken van onze kinderen moet staan, staat in het teken van overleggen. Tussen ons, de vertegenwoordigers, adviseurs en het thuisfront. Het maakt het lastig om te genieten van onze vrije tijd, maar goed we hopen het probleem op te lossen. Voor nu zijn we nog een paar dagen vrij en genieten we van ons gezin. Zo goed en kwaad als het op dit moment gaat.

Liefs Jacqueline

Klaar met kijken

Kun je je dat gevoel nog herinneren van vroeger? Je was jarig en had een ellenlang lijstje gemaakt, maar net dat ene cadeautje, dat cadeautje wat je zo ontzettend graag wilde, kreeg je vandaag niet. Zo voel ik me vanmorgen ook.

Gisterenavond kondigde de bevalling van Grootje Pippa zich aan. In m’n vorige blog beschreef ik al hoe we naar dit kalfje uitkeken.

Grootje hebben we voor het slapen gaan naar stal gehaald. In het donker een koe zoeken blijft een lastig ding, dus naar stal. Haar voorzien van een natje en droogje en een uurtje geduld gehad. Als je een koe verplaatst moet ze altijd weer even wennen aan haar omgeving. Maar na dat uurtje zat er nog geen schot in de zaak, dus besloten naar bed te gaan en de wekker te zetten. Vannacht nog steeds weinig vooruitgang en geen rust bij de koe, gecontroleerd of het kalf goed voor het geboortekanaal lag, dat was ’t geval. Toch nog maar even terug naar bed, niet iedere bevalling verloopt tenslotte even snel. Vanochtend vroeg besloten haar te helpen, het kalf lag nog op exact dezelfde plek als vannacht. Samen met boerlief haar verlost van haar vrachtje.

Ik had van alles gedroomd, stiertje, kuisje, rood bont, zwart bont, maar dit scenario had ik niet gedroomd. Er werd namelijk een dood kalfje geboren en dat is dan even het rotste moment dat er is. Een kalfje of koe verliezen is en blijft iets waar je nooit aan went. Onze zorg gaat nu naar haar moeder, ons Grootje Pippa heeft een zware nacht en bevalling gehad. Nu zorgen dat zij zich snel weer helemaal fit voelt.

En dan maar wachten op de volgende verjaardag, want gelukkig worden er meer levende als dode kalfjes geboren. 💕

Liefs Jacqueline