Vol verwachting klopt ons hart

Ja ja de Sint is weer in het land. Vol verwachting zetten de kinderen op zaterdag hun schoen en 5 december vieren we Sinterklaas z’n verjaardag. Nu klopt mijn hartje niet zo heel snel meer voor de Sint, maar wel voor de kerst dit jaar. Nee we vieren kerst niet met cadeautjes, maar als het goed is mogen we rond de kerst ons nieuwe huisgenootje op gaan halen.

Mavi en mama Jeans

Vandaag zijn we kennis gaan maken met onze nieuwe viervoeter. Mavi komt in december onze gelederen versterken. En eerlijk gezegd voelt het een beetje alsof er weer een kindje bij komt. Ik ben op zoek naar de leukste hondenspeeltjes, zachtste kleedjes, het mooiste halsbandje etc. Ook ons gezin kijkt enorm uit naar haar komst. De vraag ‘hebben we nog puppyspam’ wordt bijna iedere dag wel een keer gesteld

De fokker waar ze is geboren stuurt regelmatig een foto of filmpje naar ons toe. Hartstikke leuk om te kijken, maar het is toch maar plat beeld. Maar vandaag niet, vandaag stond in het teken van voelen, ruiken, aanraken en bewonderen, want wat is ze mooi 💞 We hebben ons helemaal volgezogen met hondenliefde vandaag. We missen Amon enorm in ons leventje. Wat was het dan ook fijn om vanmiddag niet alleen de pups, maar ook de andere honden te aaien en knuffelen.

Nu merkte ik pas hoe enorm ik ook het aaien en knuffelen met een viervoeter mis. Het is zo heerlijk rustgevend, nu dus helemaal zen weer onderweg naar huis. Lekker nagenieten van alle hondenliefde. En uitkijken naar de volgende keer puppy knuffelen, want …. we mogen terug komen 😊

Liefs Jacqueline

#ikzorg

Vanavond heb ik avonddienst. Behalve zorgen voor onze meiden, mag ik ook zorgen voor ouderen die een vorm van dementie hebben. Dit werk doe ik nu alweer 24 jaar, met heel veel plezier. Inmiddels werk ik als oproepkracht, omdat dit het beste te combineren is met ons gezin en ons bedrijf. Ik werk als het thuis kan. Meestal is de combinatie prima in te plannen, als alle dames zich houden aan afkalfdatums en geen gekke dingen uithalen, red manlief het goed thuis met de dames en onze kids.

Samen met m’n collega’s zorgen we voor mensen die dat zelf niet meer kunnen. We zorgen dat ze eten en drinken. We zorgen dat hun bed is opgemaakt en de huiskamer opgeruimd en gezellig is. We zorgen voor een luisterend oor voor familie, want zorgen voor hun vader, moeder of partner zouden ze het liefst nog zelf doen. Want niemand kan het met zoveel liefde als zij dat kunnen.

Soms is vasthouden al genoeg

We zorgen voor het natje en het droogje, soms lekker warm anders lekker fris, maar altijd afgestemd op de wens van onze mensen. Wij zorgen voor een extraatje als daar tijd voor is, bakken eens pannenkoeken, bakken broodjes of een lekker eitje. Wij zorgen dat zij er schoon en fris verzorgd uitzien, scheren de baard, poetsen de bril, en niet vergeten de tanden, helpen met wassen of douchen waar nodig.

Wij helpen hen naar bed, maken nog een praatje en stoppen ze in. Net als bij ons thuis, gaat ook hier de zorg 24 uur per dag door. Gelukkig doen we dat met een fantastisch team. Ik vind het heerlijk om te doen. Het contact met alle mensen op de werkvloer maakt werken heel afwisselend. Altijd anders, nooit saai en soms ook heel frustrerend, maar geeft het vooral heel veel voldoening.

Nog even een praatje voor het slapen gaan

Het blijft het mooiste dat er is, zorgen voor ons gezin, onze dames en voor deze groep mensen. Ik denk dat ik wel kan zeggen dat zorgen in m’n bloed zit.

Liefs Jacqueline

Dankdag

Vandaag is het dankdag voor gewas en arbeid en of je nu wel of niet in God gelooft, ik denk dat het iets is waar iedereen bij stil moet staan op z’n tijd.
Waar ben je dankbaar voor, wat maakt dat jij denkt WOW dat is echt zo fijn, daar ben ik dankbaar voor!

We staan er zo weinig bij stil. Tenminste ik wel, als ik heel eerlijk ben. Zorgen van allerlei aard, hebben in mijn gedachten al snel de overhand.
Zorgen om onze kinderen, onze meiden in de stal, dagelijkse kleine zorgen, maar ook heel grote zorgen. Het vult mijn gedachten niet op de meest positieve manier, om zo maar te zeggen.

Tijd voor een dag als vandaag! Een dag om stil te staan bij alles wat we wel hebben. Een dag om je te realiseren, dat we rijk zijn! Wijzelf en onze kinderen zijn gezond, tuurlijk snotteren we eens en is de wc ook wel eens onze grootste vriend, maar door de band genomen zijn we gezond. Dankbaar zijn we daarvoor.


Dankbaar zijn we voor de prachtige plek waar we mogen wonen, die wij ons thuis mogen noemen. Vaak zeggen mensen het tegen ons, zo aan de rand van het Westland, zijn wij de eersten die in de weidsheid van de polder wonen.
Het afgelopen groeiseizoen verliep voor ons goed. We mochten gras en mais weer oogsten en kunnen zeggen dat we genoeg voorraad hebben voor de aankomende winter. De waardes van onze melk zijn nu alweer een maand helemaal stabiel. Nog iedere tank overheerst de dankbaarheid dat het weer goed is.



Het afgelopen jaar heeft ons veel nieuwe contacten gebracht. Via onze facebookpagina, via adopteer een koe en m’n blogs komen er steeds meer mensen op ons pad. Daar zitten pareltjes tussen kan ik u garanderen. Het zijn mensen die we nieuwe vrienden mogen noemen. Maar laat ik in mijn dankbaarheid dan ook de oude zeker niet vergeten. Om ons heen hebben we fantastisch lieve mensen staan. Mijn ouders, onze broers, zussen en aanhang, maar ook vrienden die door dik en dun, ieder op hun eigen manier voor ons klaar staan!
Ik kan niet anders zeggen, als ik ben vandaag een dankbaar mens en hoop dat gevoel vast te kunnen houden, door alle zorgen heen.

Liefs Jacqueline

(stik) Stof tot nadenken

Dit blog zit al weken in mijn figuurlijke pen, maar het lukt me steeds niet om er een goede vorm aan te geven. Bij deze mijn uiteindelijke poging om jullie een idee te geven, wat het stikstofverhaal met mij als boerin doet. In de afgelopen weken stond ik met veel van mijn collega’s op het Malieveld in Den Haag en riep de media beide keren dat de sfeer grimmig was en de boeren boos. Ik ervaarde dat beide keren anders, ik voelde saamhorigheid, verbondenheid en een enorme wil om op te komen voor onze bedrijven. Ons levenswerk, ons verleden en onze toekomst.
We stonden daar als complete sector. Varkens, kippen, koeienboer. Gangbaar, biologisch, dynamische boer. Onze bedrijven worden door de overheid weer aangewezen als schuldige voor een probleem dat niet alleen door ons wordt veroorzaakt. Als het al een probleem is?

Doet de achteruitgang van de natuur mij dan niets, vraag je je misschien af? Nu juist daarom dit blog. Ik wil graag mijn kijk op de natuur met jullie delen.
Natuur is er in mijn beleving in veel verschillende vormen en maten. Ik kan eindeloos genieten van het strand en de zee, maar wandel ook heel graag door het bos, zeker in de herfst vind ik het daar prachtig. Dan is er ook nog de Veluwe, in de maand augustus op haar mooist in mijn beleving, de heide in bloei paars tot aan de horizon. Fantastisch om daar af en toe te gaan wandelen.
De uitgestrektheid van de weilanden kan mij eindeloos bekoren. Als boerin is dat voor mij de ultieme vorm van natuur. Het weidse uitzicht, met onze koeien daarin getekend aan de horizon, is het allermooiste dat er is.
Naar mijn mening allemaal natuur!

Maar hoe zit dat nu eigenlijk in ons kikkerlandje? Als we heel ver terug in de tijd gaan, zien we dat Nederland onder water ligt. Wij als mensen legden dijken aan om het land in te polderen en het zo te kunnen gebruiken voor allerlei doeleinden. We bouwden huizen, verbouwden groente en fruit, legden natuur aan, ja je leest het goed we leggen natuur aan!
En daar ligt voor mij dan ook gelijk het grootste issue. Natuur in Nederland is niet echt! Natuur in Nederland is gemaakt door mensen en dat is zo hier en daar prima gelukt. We hebben tenslotte prachtige plekken waar we eindeloos kunnen wandelen, fotograferen, recreëren, varen en noem het maar op.

Maar natuur is ook iets dat door de eeuwen heen steeds weer veranderd. En die verandering die zien we mede door alle metingen en observaties steeds meer en meer gebeuren. Er komt meer groen, is het verwijt, op de zandgronden. Tenminste dat is wat ik er uit begrijp. Maar wat is er dan mis met meer groen? Waarom accepteren we als mensen niet dat natuur veranderd? We hadden ooit een steentijd en een ijstijd. Misschien is het dan nu wel eens tijd voor een groene tijd?
Allemaal dingen die door mijn hoofd spoken en me bezig houden. Ik heb op al die vragen en gedachtekronkels geen kant en klaar antwoord.
Ik probeer het voor mezelf duidelijk te krijgen wat dat teveel aan stikstof nu voor probleem oplevert, maar ik kan het niet vinden. Ik heb in ieder geval nog geen duidelijk verhaal kunnen vinden, dat niet gekleurd wordt door meningen, aannames en bevindingen. Wat ik wel begrijp is dat stikstof voor ons als mensen geen kwaad kan. We stoten het zelf tenslotte ook uit. Althans ik wel, het lucht namelijk enorm op om af en toe even een flinke scheet te laten, toch?

Kortom het is en blijft een lastig probleem, of toch niet? Want zouden ze in China, Rusland, Afrika en ga zo maar door, zich een seconde druk maken om de stikstof uitstoot in hun land? Of zouden mensen in Afrika zich veel meer zorgen maken om het eten dat zij niet hebben. Het blijft me verbazen dat we in Nederland ons enorm druk kunnen maken over issues die er in mijn beleving niet toe doen. We wonen in een land waar het ons aan niets ontbreekt. We hebben hier werkelijk alles wat ons hartje begeerd. Misschien kunnen we de stikstof exporteren naar Afrika, dan gaat er daar meer groen groeien en zijn ook die mensen voorzien van één van de eerste levensbehoefte, eten.
Ik begrijp dat niet iedereen die mijn blog leest het met me eens zal zijn en dat hoeft ook niet. Ik schrijf mijn blogs vooral om jullie een kijkje in ons bestaan te geven. Een kijkje in de boerenkeuken, waar wij ons uiterste best doen om een prachtig mooi glas melk voor u te produceren. Een glas melk waarvan wij kunnen en durven zeggen, het is met liefde voor u gemaakt. En ja dat gaat momenteel gepaard met (stik)stof tot nadenken 😉

Liefs Jacqueline

#trotsopdeboer

Dat is de hashtag die in het leven is geroepen om aan te geven dat je trots bent op de Nederlandse boeren. Nou dat hebben we vorige week wel gezien. Wat was het waanzinnig om te zien hoe de Nederlanders nog steeds massaal achter hun boeren staan. Kilometers file werden door de meeste mensen zonder mopperen doorstaan. ‘Onze’ actie werd massaal gedeeld en ondersteunt. Ik kan niet anders zeggen als dank jullie wel daarvoor. Het was waanzinnig om de eenheid te voelen die deze actie teweeg bracht.

In Den Haag aangekomen, viel ons vooral de grote hoeveelheid ME en politie op. Ze waren daar denk toch een beetje bang voor al die boze boeren. Op het malieveld aangekomen, overheerste vooral het gevoel van saamhorigheid. Met elkaar stonden we daar, de biologische, de gangbare, de kringloop, de biodynamische boer. De kippen, varkens, vlees en melkboer, maar ook de landbouwers, nertsenfokkers en vissers waren vertegenwoordigt. Elk met hun eigen verhaal, maar allemaal met dezelfde boodschap. Voor mij was het vooral ook een weerzien van bekenden, uit de buurt, maar ook van verder weg. Ik was dit jaar ook bij de actie #doesnormaal, deze was georganiseerd nav de bezetting van de stal in Boxtel. Het is super om te zien en voelen dat alle boeren uit heel Nederland deze actie dragen.

Nu zijn we inmiddels een week verder. De mooi beloftes van de sprekende politici zijn al lang weer van tafel gevlogen. Zo ook onze hoop op beterschap vanuit de politiek. Afgelopen vrijdag werd bekend gemaakt dat de adviezen vanuit het rapport Remkes, opgevolgd zullen worden door het kabinet. Welke gevolgen dat precies gaat hebben is nog niet helemaal helder voor ons als boeren. Er is sprake van warme sanering van bedrijven die zich rondom Natura 2000 gebieden bevinden. Dat betekent dat alleen boeren die willen stoppen, daarbij geholpen gaan worden.
Vervolgens lees ik in de media dat Dhr de Groot ‘verplichte sanering’ niet uitsluit. Tja dat maakt dan weer dat ik als boerin, geen idee meer heb wat ik geloven moet. Dat lijkt het algemene beleid van ons kabinet, verwarring en onrust teweeg brengen. En dat lukt alweer uitermate goed. Ik schrijf alweer omdat ook de aanloop naar de fosfaatrechten onrustig en verwarrend was. Ik durf te zeggen dat dat bij sommige boeren nog steeds zo is. Er lopen nog steeds rechtszaken van boeren die geen duidelijkheid hebben op dat gebied.

Dat media een grote invloed heeft op mensen, ben ik allang van overtuigd. Zo zag ik gisteren een filmpje van POWNed waar zij op bezoek gingen bij de klimaatstakers in Amsterdam.
<a href="http://<iframe src="https://www.facebook.com/plugins/video.php?href=https%3A%2F%2Fwww.facebook.com%2FOmroepPowNed%2Fvideos%2F2590677180993444%2F&show_text=0&width=560&quot; width="560" height="315" style="border:none;overflow:hidden" scrolling="no" frameborder="0" allowTransparency="true" allowFullScreen="true">http://<iframe src=”https://www.facebook.com/plugins/video.php?href=https%3A%2F%2Fwww.facebook.com%2FOmroepPowNed%2Fvideos%2F2590677180993444%2F&show_text=0&width=560&#8243; width=”560″ height=”315″ style=”border:none;overflow:hidden” scrolling=”no” frameborder=”0″ allowTransparency=”true” allowFullScreen=”true”></iframe>
Enerzijds moest ik enorm lachen om alle mensen die werden geïnterviewd, want wat is nu helemaal het verschil tussen CO2 en koolstofdioxide? Tja ik wist het antwoord wel, maar de mensen die gisteren in Amsterdam geïnterviewd werden, hebben duidelijk nog een lesje biologie nodig.

Tot zover het leuke er aan, want als ik serieus ga kijken naar het filmpje, dan is het toch in en in triest dat dit soort mensen denken de wereld te gaan verbeteren. Het is toch van de zotte dat je staat te verkondigen dat CO2 een probleem is terwijl je niet eens weet dat een boom het omzet naar de voor ons zo nodig O2? Je bent in mijn beleving alleen maar een grote meeloper als je niet kunt vertellen waar je voor staat!
Vorige week dinsdag kreeg ik van de WOS het verzoek of ik even wilde vertellen waarom ik naar Den Haag toeging. Mijn eerste reactie was, nee hoor, doodeng zo voor de camera! Maar als snel bedacht ik me, dat ik ons verhaal zo wel heel mooi kan delen. Want wat is mijn protest waard, als ik het niet kan onderbouwen?
Dus vol goede moed werd er een filmpje opgenomen en al vind ik het vreselijk om mezelf terug te zien op tv, toch ben ik trots op mezelf, dat ik wel weet waar ik voor sta en dat nog uit kan leggen ook. Op de radio de volgende dag, was voor mij veel meer ontspannen, want een praatje houden, dat kan ik met iedereen!


Liefs Jacqueline

Overpeinzingen van een boerin

Vanochtend om 5.30 reed ik door ons mooie Midden Delfland. Op de weg was het nog rustig en stil. Onderweg zag ik hier en daar het licht aan, het zijn allemaal boerderijen waar het licht al brandt. Huizen waar mensen wonen, stallen waar dieren staan die verzorgd moeten worden. Huizen waar Liefde woont, voor het gezin, voor het bedrijf.
Ik vraag me af hoe lang het licht nog aan blijft in die huizen. Hoe lang kunnen we ons hoofd nog boven water houden?

Ik vraag me af, zou men in Den Haag vergeten zijn waar hun dagelijks brood vandaan komt? Zouden zijn zich realiseren hoe machteloos ik mij weer voel als boerin? Hoe we in de afgelopen jaren afscheid namen van koeien, die door de wet en regelgeving moesten vertrekken van ons bedrijf. Zou men begrijpen dat de ontwikkelingen rondom het terugbrengen van de stikstof emissie, mij ’s nachts slapeloze uren oplevert. Ik echt geen flauw idee heb, hoe we nog meer nieuwe regels moeten gaan volgen. Betekend het dat onze koeien nooit meer de wei in mogen? Betekend het dat we geen bestaansrecht meer hebben hier in Nederland? Zou het misschien ook voor ons interessanter zijn, om warm weggesaneerd te worden? En wat zouden we dan gaan doen?

Verleden tijd ???

Ik vraag me af, weten ze in Den Haag wel dat er in Duitsland, het land naast het onze weet u wel? Heel andere waardes aangehouden worden dan hier in ons kikkerlandje? Weten ze wel dat die heel andere waardes, veel ruimer zijn? Ik krijg toch sterk de neiging te denken dat men in Den Haag dat niet weet. Want hoe kun je als Europese unie met zoveel verschillende maten meten?
Ik hoor je denken, Jacqueline je kan geen appels met peren vergelijken. Ik weet het, maar Nederland of Duitsland, maakt mijns inziens niet zoveel verschil toch? Ja het land is groter, maar qua welvaart en economie, is het vergelijkbaar.

Ik vraag me dan af, weten ze in Den Haag wel hoeveel banen er rondom de agrarische sector gecreëerd zijn? Ik denk dan aan de melkfabrieken, slachterijen, vervoersbedrijven dierenartsen, loonwerkers en ga zo maar door. Het zijn vast nog veel meer banen die zullen verdwijnen als de agrarische sector warm gesaneerd wordt. Hoe dat er uit gaat zien? We wachten het weer af.

Ik vraag me dan af hè, zou Schiphol ook moeten reduceren? Want zoals ik het zie stoten vliegtuigen veel meer stikstof uit dan dan onze koeien scheetjes laten. Maar ik denk dat Den Haag zich daar niet aan durft te wagen. Want als ze Schiphol gaan belasten met stikstof belasting of iets in die richting, dan rekent Schiphol dat direct weer door aan de reislustige kiezer. En dat kunnen de politieke partijen natuurlijk niet hebben, die paar boeren die maken zich niet dik.

Ik vraag me dan af, kabinet Rutte hoe ziet u de toekomst van Nederland zonder haar boeren? De groene weilanden zonder haar karakteristieke koeien. Ik vraag me af is er nu echt geen andere oplossing te  bedenken als weer de agrarische sector op te dragen weer aanpassingen te doen terwijl de stikstof in de afgelopen jaren al enorm gereduceerd is.  we net de regels van fosfaat en beetje beginnen te begrijpen?   
Maar bovenal vraag ik me af,  zou het nu eens mogelijk zijn dat u luistert naar de mensen uit de sector!

Liefs Jacqueline

Duifies duifies

kom eens bij Gerritje, jullie moeten niet vechten om één zo’n erretje ….. Dit weekend zijn m’n ouders er even tussenuit met familie. Al zo lang ik me herinner, weet ik niet beter dan dat mijn vader postduiven heeft voor zijn hobby. Laat hij nu ook Gerrit heten, dit liedje werd dus ook met enige regelmaat gezongen. https://www.youtube.com/watch?v=-nj637EXRlk&t=53s

Als klein meisje hielp ik hem vaak met het verzorgen van de duiven. Ik verschoonde de waterbakken en gaf de duiven eten als pa de hoeveelheid had afgemeten. Mijn favoriete duif was de 020. Een duivin die altijd even kwam kroelen. Op m’n schouder ging ze het hele hok mee door. Toen ik groter werd mocht ik soms mee duiven inkorven. De duiven voor m’n pa in de mand doen en dan naar de vereniging. Daar werden de duiven voorzien van een elastiekje en de duif met dat nummer geregistreerd. Als alle duiven in de manden zaten werden ze opgehaald door de vrachtwagen. Gaaf om te zien vond ik dat, al die manden met duiven. Na het laden van de manden gingen we dan weer naar huis en ik lekker laat naar bed! Op zaterdag begon dan het grote wachten. Hoe laat worden ze gelost. Hoe lang denkt pa dat ze nodig hebben om thuis te komen. Hoeveel afstand, welke wind en snelheid worden zo goed mogelijk ingeschat. De ene keer zijn ze sneller en soms langzamer. Als er genoeg duiven thuis zijn, werd de klok op de vereniging open gemaakt en uitgelezen. Zo wordt bepaald wie de snelste duif van de dag heeft. Mijn vaders humeur was en is nog steeds op zaterdag afhankelijk van de duiven. Bij een goede vlucht schijnt het zonnetje en na een slechte vlucht onweert het nog een poosje door.

Mijn vader heeft inmiddels zijn duivenhok bij ons op de boerderij staan. Iedere dag draaien de duiven hun rondjes over het bedrijf heen. Ik kijk er op dagen als vandaag nog steeds heel graag naar. Ook al ga ik niet meer met hem mee, ik kan af en toe nog even meegenieten van die eerste duif die op ’t hok landt. Dit weekend mag ik zelfs voor z’n soepers zorgen. Vers water en wat eten, meer hoefde niet. Maar kon het vanmiddag toch niet laten, om ze lekker hun rondjes over ons bedrijf te laten vliegen. Best trots, toen ze op mijn fluiten allemaal weer keurig naar binnen kwamen. Ben ik dus niet alleen koeien, maar dit weekend ook nog een beetje duivenmelkster.

Liefs Jacqueline