En dan?

Gisteren ging er bij ons een koe dood. Een dame die dusdanig ziek was, dat de behandeling die gestart was niet aansloeg. Het hoort helaas bij het boer zijn. Dieren komen en dieren gaan. Als een van onze dieren dood gaat, gaat ons dat aan het hart. Deze dame liep al bijna 9 jaar in onze stal, wat maakt dat je zo’n dier echt mist in je kudde. Ook onze kinderen weten dat er af en toe een dier dood gaat, zij weten hoe dat er uit ziet en wat er met het dier gebeurd.

Nadat een koe dood is gegaan, leggen wij haar op een wagen. De rendac (destructiebedrijf) wordt gebeld, om het dier op te halen. Het dier wordt meestal de volgende dag al opgehaald. Met het weekend er tussen kan het twee dagen duren, maar langer is bij wet verboden. We zijn verplicht het dier af te voeren, zo weet het ministerie waar het dier gebleven is. We mogen dus niet zelf een gat graven, al denk ik dat mijn boer daar ook niet op zit te wachten. Het kadaver moet aan de weg worden gezet, moet afgedekt zijn en makkelijk bereikbaar zijn voor de chauffeur. De dieren worden aan de weg aangeboden, zodat de vrachtwagen niet ieder boerenerf op hoeft te rijden. Zo wordt de verspreiding van ziektes zoveel mogelijk voorkomen. Ik vind dat best lastig, het dier ligt daar dan wel afgedekt, maar iedereen weet wat er onder dat zeil ligt.

Ik kreeg gisteren de vraag of de koe nog naar de slager gaat. Het antwoord daarop is heel simpel nee. Een dier dat ingeslapen of een natuurlijke dood sterft wordt absoluut niet meer voor consumptie verwerkt. Deze dieren worden vernietigd. Hoe dat proces in zijn werk gaat kun je, als je dat wilt, bekijken in de link. https://www.rendac.nl/over-ons/onze-werkwijze/het-proces

Gisteren was mijn schoonzusje met m’n neefjes op de boerderij. De oudste is net 6 en hij was erg nieuwsgierig naar die dode koe. Uiteraard mocht hij even kijken. Wat hem opviel was dat de koe toch wel heel erg groot was. Grappig, want hij is toch regelmatig bij ons in de stal, maar nu was de koe ineens heel groot. Van onze kids krijg ik eigenlijk nooit vragen, maar m’n neefje had er wel een paar. Waarom is de koe dood gegaan? Hoe oud was de koe? Maar ook, wat gebeurd er nu met haar? Al zijn vragen werden beantwoord, de laatste was voor mij de lastigste, want wat gebeurd er met de koe? Ons gesprekje ging als volgt.

“Tante Jacqueline wat gebeurd er nu met de koe? De koe wordt opgehaald door een grote vrachtwagen. “O en hoe komt die koe dan in de vrachtwagen?” De vrachtwagen heeft twee kleppen bovenop, die gaan open. Dan pakt de vrachtwagen met een grote knijper de koe op en legt die in de vrachtwagen.

Daarna werd het stil en speelde hij weer heerlijk verder met onze jongste. Voor mij was het klaar en ook voor hem leek het klaar. Tot ik ’s middags een berichtje kreeg van m’n schoonzusje, de kleine man was druk aan het tekenen geslagen. Hij tekende alles wat ik hem die ochtend verteld had. Mooi om te zien dat hij precies heeft begrepen hoe het werkt en dat op zijn eigen manier omzet in een super mooie tekening.

Liefs Jacqueline

Advertenties

***

Het is even niet zo leuk dat boerin zijn. Het is op z’n Hollands gezegd gewoon ***.

Er is iets mis met onze melk. Het vet in de melk is te kwetsbaar. Ik legde het aan onze kids als volgt uit. Normaal is het vet in de melk zo hard dat je er roomboter van kunt maken. De zogenaamde zuurtegraad vet. Op dit moment is onze roomboter, vloeibare boter. Belangrijk om even te melden is dat dit geen kwaad kan voor ons zelf. De melk is nog geschikt voor consumptie.

En hoe dat komt??? We zijn er nog niet achter. De koeien zien er goed uit, maar de melk is niet goed genoeg?! De meting van de zuurgraad wordt iedere melktank gecontroleerd en we zien hem langzaam oplopen. Bij een bepaalde waarde ga je zoeken naar de oorzaak. Als eerste kwam de monteur van de robot. Het kan namelijk zijn dat er ergens lucht in het systeem komt, dat er voor zorgt dat het vet uit elkaar slaat. Daarna kwam de monteur van de melktank. Als deze te koud is, kan de melk aanvriezen en gaat ook weer dat vet kapot. Ook de voeradviseur wordt geraadpleegd, voer van de dames kan invloed hebben op de samenstelling van het vet.

We namen extra monsters van ieder punt in ons melkproces, misschien dat dat duidelijkheid geeft over de locatie van het probleem. Nog niet helemaal, de melkfabriek wil meer monsters.

Intussen wordt ons erf overspoeld door monteurs, adviseurs en vertegenwoordigers. Fijn dat er zo veel mensen met je mee willen denken, maar aan de andere kant wordt je als boer en boerin gek van de verschillende adviezen. De één zegt ’t ligt aan de robot, de ander zegt ’t ligt aan het voer.

Waar het ook aan ligt het is ons een groot raadsel waar het vandaan komt en dat geeft heel veel zorgen. We kregen over de vorige maand al een korting op onze melkprijs, omdat de zuurtegraad te hoog is. Ook deze maand kijken we daar weer tegenaan. Het zijn zorgen die we ook meenemen op vakantie.

Die ene week die helemaal in het teken van onze kinderen moet staan, staat in het teken van overleggen. Tussen ons, de vertegenwoordigers, adviseurs en het thuisfront. Het maakt het lastig om te genieten van onze vrije tijd, maar goed we hopen het probleem op te lossen. Voor nu zijn we nog een paar dagen vrij en genieten we van ons gezin. Zo goed en kwaad als het op dit moment gaat.

Liefs Jacqueline

Klaar met kijken

Kun je je dat gevoel nog herinneren van vroeger? Je was jarig en had een ellenlang lijstje gemaakt, maar net dat ene cadeautje, dat cadeautje wat je zo ontzettend graag wilde, kreeg je vandaag niet. Zo voel ik me vanmorgen ook.

Gisterenavond kondigde de bevalling van Grootje Pippa zich aan. In m’n vorige blog beschreef ik al hoe we naar dit kalfje uitkeken.

Grootje hebben we voor het slapen gaan naar stal gehaald. In het donker een koe zoeken blijft een lastig ding, dus naar stal. Haar voorzien van een natje en droogje en een uurtje geduld gehad. Als je een koe verplaatst moet ze altijd weer even wennen aan haar omgeving. Maar na dat uurtje zat er nog geen schot in de zaak, dus besloten naar bed te gaan en de wekker te zetten. Vannacht nog steeds weinig vooruitgang en geen rust bij de koe, gecontroleerd of het kalf goed voor het geboortekanaal lag, dat was ’t geval. Toch nog maar even terug naar bed, niet iedere bevalling verloopt tenslotte even snel. Vanochtend vroeg besloten haar te helpen, het kalf lag nog op exact dezelfde plek als vannacht. Samen met boerlief haar verlost van haar vrachtje.

Ik had van alles gedroomd, stiertje, kuisje, rood bont, zwart bont, maar dit scenario had ik niet gedroomd. Er werd namelijk een dood kalfje geboren en dat is dan even het rotste moment dat er is. Een kalfje of koe verliezen is en blijft iets waar je nooit aan went. Onze zorg gaat nu naar haar moeder, ons Grootje Pippa heeft een zware nacht en bevalling gehad. Nu zorgen dat zij zich snel weer helemaal fit voelt.

En dan maar wachten op de volgende verjaardag, want gelukkig worden er meer levende als dode kalfjes geboren. 💕

Liefs Jacqueline

En maar kijken naar de kont van

Het paard zingt het liedje ‘Op een mooie pinksterdag’. Ik kijk alleen al dagen naar de kont van de koe.

tja de kont van de koe

Het is vandaag 2 augustus, ja ja hoor ik je denken, Jacqueline heeft goed op de kalender gekeken. Nu is dat niet helemaal het geval. Onze dochter is namelijk over een week jarig en iedere dag helpt ze mij eraan herinneren hoeveel dagen het nog duurt voordat zij haar verjaardag mag vieren. Over 7 dagen is ze jarig en dat maakt het vandaag 2 augustus.

Daarbij staat deze dag staat al zo’n 7 maanden op de kalender in mijn hoofd. Vandaag is ons Grootje Pippa uitgerekend van haar kalf. Grootje Pippa is de koe waar ik mijn blogs mee begon. https://boerininmiddendelfland.home.blog/2019/01/31/welkom/ Wat dus betekend dat er ieder moment weer een rood bont kalfje geboren kan worden. Altijd weer spannend, verloopt de bevalling voorspoedig en wordt het een stiertje, of het zo fel begeerde kuisje?

De afgelopen dagen, loop ik me suf naar de wei waarin Grootje Pippa staat. ’s Ochtends is mijn eerste gang, naar de wei met onze drachtige koeien. Dat is normaal ook zo, maar nu probeer ik tussen de bomen door te kijken of ik soms al een glimp van een kalfje zie. Het lijkt wel Sinterklaas, vol verwachting klopt mijn hart, iedere keer dat ik het weiland inloop. Alle signalen wijzen er op dat de bevalling niet lang meer op zich zal laten wachten. Haar uier is flink gegroeid in de afgelopen dagen. Haar kling (vagina van de koe) wordt steeds slapper en ook haar banden worden slapper.

Intussen piepen er ook al koeien voor, zo beviel ons Krieltje gisteren van een gezonde stier. Gelukkig alles goed met die twee, maar eigenlijk had ik liever gehad dat Grootje Pippa haar kalf zou krijgen. Maar ja, dat de natuur zich niet laat dwingen, dat weten we al heel lang.

Krieltje geniet in de stal weer uitgebreid van de borstel

Het houd me zelfs zo bezig, dat ik droom van haar kalf. Afgelopen week droomde ik dat haar kalf werd geboren. Een gezond zwart bonte dame. Toen ik dat aan boerlief vertelde zei hij ‘daar baalde je zeker wel van?’ Maar zelfs in mijn dromen, ben ik blij met gezonde dieren die geboren worden. Voor nu droom ik dus nog even rustig door.

Grootje Pippa geniet ondertussen nog even heerlijk van haar laatste dagen verlof en stelt ze mijn geduld, danig op de proef.

Liefs Jacqueline

#hittestress

Het zal jullie niet ontgaan zijn denk ik zo maar. Dus schrijf ik er ook nog maar een blogje over. Het is heet in ons kikkerlandje. Heel heet om precies te zijn. Het ene record wordt met het ander gebroken.

Afzien ja, maar vooral voor onze dieren. Wij zoeken verkoeling aan het strand, onder een koele douche of zoals vandaag in ons zelf gemaakte balenbad.

Onze dames hebben het heel zwaar met dit weer. Voor ons zaak om te zorgen dat je we zo goed als mogelijk voor ze zorgen.

Bij de vorige warme periode hebben we een vernevelslang gekocht. Deze hangt in de stal bij een ventilator. Zo wordt de nevel verder de stal ingeblazen. We zien nu veel natte meiden, ze lijken het allemaal wel te waarderen.

Om goed gezond te blijven is het belangrijk dat de koeien goed blijven eten. Daarmee houden ze hun weerstand op peil. Daarom krijgen de dames extra paprika’s, dat eten ze heel graag en het bevat vocht en voedingsstoffen. ’s Nachts zijn de dames binnen en krijgen ze een gemengd rantsoen. Dat is te vergelijken met ons prakkie. Ze krijgen kuilgras, maïs, bierborstel, hooi en mineralen door elkaar gemengd. Omdat er buiten door de droogte niet veel gras meer groeit, krijgen de dames binnen het beste wat we nu voor ze hebben.

De jongste kalfjes krijgen ipv 2 keer nu 3 keer melk. Zo hebben ook zij meer weerstand hopen we. Verder hebben alle dieren uiteraard beschikking tot vers drinkwater.

De enige koeien die buiten zijn, zijn de pinken en drachtige koeien, zij lopen op een perceel waar er schaduw beschikbaar is om in te gaan liggen. Van ons mag het 15 graden koeler, voor onze dames mag het wel 20 graden koeler. Een koe voelt zich namelijk het fijnst tussen -5 en 21 graden. Als we het weerbericht mogen geloven is zaterdag de meeste warmte weer verdampt. Wij duimen dat dat het geval zal zijn 😊

Liefs Jacqueline

Onderbuikgevoel

Ik denk dat iedereen het kent, het gevoel dat er iets is, maar je weet niet precies wat.

Afgelopen woensdagavond zette ik samen met mijn boer onze oudste koe van stal in het strohok om donderdagochtend opgehaald te worden voor het slachthuis. Na de laatste keer insemineren was ze niet drachtig verklaard door de veearts. Ook dacht ik haar nog eens tochtig te hebben gezien, dus besloten we haar niet meer opnieuw te insemineren. Als je die keuze maakt, dan weet je dat een koe uiteindelijk steeds minder melk gaat geven, Twee weken terug zei boerlief, dat het nu toch echt tijd werd om haar af te voeren, haar melkproductie was nu echt te laag. Dus werd de handelaar benaderd, die verzorgd voor ons het transport van stal naar slachthuis en werd zij voor deze week ingepland. Dan komt woensdagmiddag het belletje van de vervoerder, donderdagochtend om 5.30 wordt ze opgehaald.

Woensdagavond nog één keer door de robot heen. Over doen naar het strohok, haar halsband afdoen, het zijn handelingen die je bij zo’n oude koe met pijn in je hart doet. Ik weet het hoort erbij, maar de ene of de andere koe is echt wel een verschil. Onze Chefke is een dame die opvalt in onze kudde. Altijd als je binnen of aan komt lopen, heft ze even haar kop om te zien, wie er is. Ze is dan ook lange tijd de leidster van de kudde geweest. Een heel markante koe, die haar sporen op ons bedrijf zeker heeft verdiend. Een dier waar je dus met veel moeite afscheid van neemt. Ik maakte nog wat foto’s om op facebook te plaatsen, want ook dit is onderdeel van de boerderij. Kalfjes worden geboren en koeien die geen melk meer geven, gaan naar het slachthuis.

Chefke 💕

Na het maken van de foto’s stond ik haar nog eens op het gemak te bewonderen, want Chefke is best een imponerende verschijning. En terwijl ik zo naar haar stond te kijken, beslopen mij meerdere gedachten. Allereerst had ik ze na de laatste keer scannen nooit meer tochtig gezien. Terwijl een koe toch een cyclus heeft van drie weken. Manlief besloot 2 weken terug dat het tijd werd om te gaan op basis van haar snel teruglopende melkgift. En dan ga je twijfelen, ……. zou ze dan misschien …..

Hup naar kantoor om een handschoen en glijmiddel te pakken. Chefke even vast gezet en m’n hand in haar achterste gestopt. (sorry voor de beelddenkers, ’t is niet anders) En tot mijn grote vreugde voelde ik daar, jullie raden het misschien al ……. een levend KALFJE !!!!!!!!! Nou ja ik voelde de pootjes, voor zover ik het in kan schatten, de pootjes van een kalfje van ongeveer 7 maanden.

Boerlief werd erbij geroepen en op de hoogte gesteld van dit heugelijke feit. Ook hij was blij met dit mooie nieuws. De halsband werd weer terug om de nek gehangen. Het strohok werd verlaten en onze Chefke loopt weer in de kudde. Uitgaande van de informatie die ik heb, is ze afgelopen november geïnsemineerd. Haar uitgerekend datum ligt rond 20 augustus. Dat betekend voor ons dat deze dame snel met verlof moet, dus daar gaan we de komende dagen aan werken.

Wat begon als een onderbuikgevoel, liep uit op een feestje, ik doe nog een dansje 💃

Liefs Jacqueline

Bloemenpracht

Let me tell you about the birds and the bees, and the flowers and the trees ( Jewel Ekens) Als ik over het pad van onze dames naast de stal loop, zingt dit liedje regelmatig door mijn hoofd.

Ik heb afgelopen voorjaar namelijk allemaal verschillende bloemenmengels daar gezaaid. Helaas werd het na mijn enthousiaste zaaimiddag droog en deed het gezaaide zaad helemaal niets en hebben we naast de stal niet de gelegenheid om water te geven. Dus moest mijn geduld, eindeloos geduld hebben. Met enige regelmaat liep ik met mijn lief over het pad om te kijken wat en of er al iets opkwam. De uitspraak ‘Ik zie alleen maar onkruid’ is me toen wel een aantal keer ontschoten.

Wat me dan ook weer af doet vragen, wanneer is iets onkruid en wanneer vinden wij het mooi. Ik ging mijn bloemenrand iets meer waarderen, toen ik de eerste “vreemde” plantjes ontdekte. Het gros wat er staat is nog steeds “onkruid” in mijn beleving, maar de eerlijkheid gebied mij te zeggen, m’n bloemenrandje wordt steeds bloemrijker.

Ieder voorjaar is het weer in het nieuws, de insectenpopulatie neemt dramatisch af. En wij als boeren krijgen daar de ‘schuld’ van, tenminste zo voelt het voor mij. Nu zijn wij als boeren ons heel erg bewust van de natuur om ons heen en weten we als geen ander, dat ook de insecten onderdeel zijn van onze kringloop. Leg maar eens een mooie koeienvlaai of het kadaver van een dood dier ergens neer, het word keurig opgeruimd door de vogels en de insecten. Niet alleen opruimen is aan deze beestjes besteed, ook de bestuiving van aardappels, fruit en bloemen zijn de insecten uitermate goed toe vertrouwd. Daarbij dienen zij ook nog als voedsel voor de vogels, de spreeuwen en mussen die in ons dak nestelen, zagen we regelmatig met de bek vol insecten onder de dakpannen verdwijnen.

hard aan het werk deze vlieg

In het nieuws krijgt het gebruik van pesticiden de schuld van de terugloop van de insecten, meerdere studies die dat aantonen worden erbij gehaald. Wat mij altijd weer af doet vragen, ‘hoe zit het dan met al die dicht geplaveide steden? De achtertuinen, waar geen plant het licht meer ziet, het gras gemaakt is van plastic? Zou het schelen als iedereen wat meer groen zijn tuin in of balkon op haalde? Ik weet het eerlijk waar niet, maar denk wel dat het afnemen van de populatie insecten niet alleen te wijten is aan de boeren en tuinders, daar zijn we als mensen allemaal verantwoordelijk voor.

Dus zaaide ik bussenvol bloemenzaad langs onze stal, om maar weer te laten zien, dat we als boer echt alle beestjes waarderen voor wie ze zijn. Al vervloek ik de mug en vlieg wel met enige regelmaat. Mijn bloemenzee, is nu nog niet wat ik er van gehoopt had, maar misschien moet mijn geduld nog wat meer geduld hebben en zien we volgend jaar nog veel meer moois terug. Voor nu moet ik me tevreden stellen, met een paar nieuwe bloemen en oude bekenden.

Hoe het ook zij, mijn bloemenpracht laat me met regelmaat zingen 🎶

Liefs Jacqueline